15 sierpnia, Warszawa | Centralna Scena Tańca site-specific KIRIBATI – projekt Aleksandry Osowicz

Nie jesteśmy jedynymi zwierzętami na Ziemi ­– jesteśmy jednym ekosystemem. Gdy jeden gatunek wymiera, wymiera część ekosystemu, a tym samym część nas.

fotografia: kobieta leżąca na kamieniu, twarzą do dołu, kamień leży w wodzie

Kiribati Fot. Maja Tybel

Centralna Scena Tańca site-specific KIRIBATI

Projekt Aleksandry Osowicz i zaproszonych gości
Pokaz dla publiczności 15 sierpnia 2021 r. (nd)  19.00 | Mazowiecki Instytut Kultury

KIRIBATI

„Za mocno skupiamy się na sobie samych, zapominając, że nie jesteśmy jedynymi zwierzętami na Ziemi” – stwierdzenie Joanny Bednarek stało się punktem wyjścia dla proponowanej tu praktyki choreograficznej. Naturokulturowy kształt środowiska powstaje w wyniku tysięcy interakcji międzygatunkowych. To, co wydaje się jedynie krajobrazem dla ludzkiej aktywności to złożone relacje z innymi organizmami żywymi. Relacje, które my ludzie bierzemy za pewnik, których bardzo często nie dostrzegamy i to nasza ignorancja, nasza nieświadomość międzygatunkowa sprawiają, ze nie dostrzegamy obecnej katastrofy – masowego wymierania gatunków. A przecież skoro jesteśmy jednym ekosystemem to czyż nie jest tak, ze gdy jeden gatunek wymiera, wymiera część ekosystemu a tym samym część nas?

Wymieranie ordowickie (ok. 438 mln lat temu). Wymieranie dewońskie (ok. 374 mln lat temu).

Wymieranie permskie (ok. 250 mln lat temu). Wymieranie triasowe (ok. 201 mln lat temu).

Wymieranie kredowe (ok. 66 mln lat temu). Szóste wymieranie: teraz.

Jaką formę może przyjąć zauważanie i uświadamianie sobie tych zerwanych relacji? Jak wpływało na kształt krajobrazu?

„Dokumentacja znanych przypadków wymierania może się wydawać jedynym sposobem udowodnienia, że znajdujemy się w samym środku kryzysu biotycznego; właśnie takich dowodów domagają się sceptycy. W końcu nie może być sprawy o morderstwo, jeśli nie znaleziono zwłok. (…) Sądzę, że „anegdotyczne” świadectwa wymierania na całym świecie, przekazywane nam przez ekologów, to zaledwie wzmianki o katastrofalnym stanie rzeczywistości, a procesy wymierania przebiegają po cichu, w większości przypadków nawet bez naszej wiedzy”

Podczas tygodniowej rezydencji Aleksandra Osowicz wraz z zaproszonymi gośćmi: Agatą Siniarską, Justyną Stasiowską i Daną Chmielewską zastanowią się nad tym, w jaki sposób postrzegamy otoczenie i jakie nawiązujemy z nim relację. Poprzez metodologie choreograficzne będą starać się rozwijać uważność na otoczenie i umiejętność nawigacji pomiędzy różnymi kanałami uwagi.

„Ponieważ nasze działania będą się odbywać na terenie miasta to właśnie miasto stanie się naszym punktem badawczym, rozumianym jako ekosystem wspólnoty międzygatunkowej. Będziemy performować dla i z jego mieszkańcami, zarówno tymi ludzkimi jak i nie-ludzkimi, w miejscach ujarzmionych przez człowieka jak i tych zaanektowanych przez naturę…” – mówi o projekcie autorka i choreografka Aleksandra Osowicz.

Organizatorzy

  • Mazowiecki Instytut Kultury
  • Fundacja Artystyczna Perform

Koordynator: Magdalena Chabros m.chabros@mik.waw.pl tel. 22 586 42 04; 885 820 066

Mazowiecki Instytut Kultury

realizacja: estinet.pl