przejdź do treści

29 MARCA, Warszawa | Hrabal na Elektoralnej – 51 lat później

Wieczór literacko-muzyczny poświęcony wybitnemu czeskiemu twórcy – Bohumilowi Hrabalowi, stanowiący próbę swobodnej artystycznej rekonstrukcji spotkania z pisarzem z marca 1968 roku
na Elektoralnej 12. 

Hrabal na Elektoralnej – 51 lat później

1968-2019. Rekonstrukcja

29 marca (Pt)  19:00

Bilety: 30 zł

kup bilet

Twórcy
Scenariusz i reżyseria
: Michał Zdunik
Występują: Piotr Cyrwus, Sławomir Orzechowski, Łukasz Borkowski
Muzyka: Aleksander Dębicz
Scenografia: Anna Adamek

Goście specjalni: Aleksander Kaczorowski i Jan Stachowski – tłumacze czeskiej literatury i autorzy książek biograficznych o Bohumilu Hrabalu

Czas trwania: 60 min. (bez przerwy)

Wieczór literacko-muzyczny poświęcony wybitnemu czeskiemu twórcy – Bohumilowi Hrabalowi, stanowiący próbę swobodnej artystycznej rekonstrukcji spotkania z pisarzem z marca 1968 roku
na Elektoralnej 12. 

Było to jedyne znane spotkanie autorskie tego twórcy w Polsce. Po spotkaniu wyświetlono film Pociągi pod specjalnym nadzorem w reżyserii Jiřego Menzla – nakręcony na podstawie opowiadania Bohumila Hrabala. W miesiąc później ten obraz zdobył Nagrodę Oscara. W obliczu politycznego napięcia
i społecznych niepokojów, zdarzenie to umknęło uwadze mediów i literackich grup. W zasadzie nie zachowały się żadne dokumenty poświadczające o pobycie pisarza w Polsce w 1968 roku, niewiele jest również dziennikowych zapisów i wspomnień. Jak mógł wyglądać ten wieczór i  w jakiej atmosferze, nastroju przebiegał? O co pytano autora Pociągów pod specjalnym nadzorem i  dlaczego wyparł on później to spotkanie z pamięci? W dniu 29 marca w Mazowieckim Instytucie Kultury zaproszeni artyści –  wśród nich młodzi, zdolni i nagradzani twórcy, postarają się nieco rozwiać te wątpliwości.

Pomysł reżyserski opiera się na dramaturgicznej konstrukcji z udziałem trzech aktorów, którzy wystąpią w różnych rolach – m.in.  samego Hrabala, oraz z muzyką na żywo do zmontowanych na nowo fragmentów filmu Pociągi pod specjalnym nadzorem. Improwizowana muzyka grana na fortepianie
i scenografia będą utrzymane w stylu i klimacie lat sześćdziesiątych. Twórcami spektaklu są młodzi uzdolnieni artyści

Scenariusz powstał na kanwie tekstów z wznowionego niedawno przez Wydawnictwo Czarne tomu zawierającego eseje, wywiady, listy i relacje z podróży autorstwa samego Bohumila Hrabala. Tłumacze książki – Aleksander Kaczorowski i Jan Stachowski, wystąpią jako goście specjalni wieczoru 29 marca.

Wydarzenie stanowi inaugurację Polsko-czeskiej wiosny literatury 2019, realizowanej przez Mazowiecki Instytut Kultury i Czeskie Centrum w Warszawie.

Organizator: Mazowiecki Instytut Kultury
Partnerzy: Czeskie Centrum w Warszawie, Wydawnictwo Czarne
Patronat Honorowy Ambasadora Republiki Czeskiej

HRABAL 2019 plakat min

T W Ó R C Y

MICHAŁ ZDUNIK / reżyseria i scenariusz

Dramatopisarz, reżyser, eseista, kompozytor muzyki teatralnej, doktorant
w Instytucie Literatury Polskiej na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego; kończy studia na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie. Jest autorem dramatów – to m.in: Lalki (2010, publikacja w „Dialogu”, prapremiera w Teatrze Witkacego w Zakopanem), przełożonego, wydanego
i zrealizowanego we Francji (Lalki/Les poupéss Universitaires du Mirail, przekład: Kinga Joucaviel), Origami (2011, inspirowana Oziminą Wacława Berenta, prapremiera: XII Dni Dramaturgii, Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, reż. T. Węgorzewski) i Aż do samego końca (prapremiera w Teatrze Polskiego Radia, PR I, reż. Julia Mark). Jego ostatnia sztuka to szczegółowa teoria życia i umierania (publikacja „Dialogu”, 5/2018), napisana w ramach Stypendium Artystycznego m.st. Warszawy na rok 2017. Tekst znalazł się w półfinale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2018). W 2018 roku został laureatem Nagrody Talanton za najlepszy debiut dramaturgiczny w Teatrze Polskiego Radia. W uzasadnieniu napisano: Za umiejętność pisania o tym, czego nie widać.
Za
stworzenie własnego stylu, który łączy tradycję z nowoczesnością. Reżyseruje spektakle dramatyczne (przedstawienia zrealizowane na podstawie dzieł T. Różewicza w OPT Gardzienice: Matka odchodzi, 2015, Świadkowie albo nasza mała stabilizacja, 2016), słuchowiska (2017, Gate
0
na podstawie własnego tekstu, Teatr Polskiego Radia, PR III, 2018, szczegółowa teoria życia
i umierania
w oparciu o własny dramat, Teatr Polskiego Radia, PR I), spektakle teatru telewizji (2018, Pradziady Wojciecha Kuczoka, Teatroteka WFDiF), opery (2017, Francesco Cavalli, Il Giasone, TCN – AT Warszawa) oraz koncerty (Dobranoc na podstawie własnego scenariusza, Festiwal Gorzkie Żale – Nowe Epifanie, 2016). Komponuje muzykę do spektakli dramatycznych i słuchowisk, jest także autorem opracowań muzycznych. Jest eseistą i krytykiem kulturalnym, pisze o literaturze, muzyce, filmie
i teatrze; swoje teksty publikował m.in w „Dwutygodniku”, „Ruchu Muzycznym”, „Ekranach”
i „Teatrze”. Stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2012/13) oraz Rektora Uniwersytetu Warszawskiego.

ALEKSANDER DĘBICZ / muzyka

Pianista i kompozytor, absolwent Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, prekursor nowego kierunku w muzyce klasycznej – nowej europejskiej muzyki improwizowanej, która wyrasta z muzyki klasycznej, nie zaś z jazzu. Współpracuje z DJ-ami i grafikami, tworzącymi animacje komputerowe.  Współtworzy duet z wiolonczelistą Marcinem Zdunikiem,
z którym opracował już kilka oryginalnych programów opartych na muzyce klasycznej i improwizacji. Jeden z nich został uwieczniony na znakomicie przyjętym dwupłytowym albumie Bach Stories, nagranym dla wytwórni Warner Classics. Doskonalił swoje umiejętności na międzynarodowych kursach mistrzowskich, pracując pod kierunkiem światowej sławy pianistów i pedagogów. Koncertował zarówno w Polsce, jak i zagranicą, w trakcie swojej kariery zdobył wiele nagród, m.in.: I miejsce oraz nagrodę specjalną za najlepsze wykonanie utworów Bacha na XV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. J. S. Bacha w Gorzowie i Frankfurcie nad Odrą (2000), nagrodę specjalną za najlepsze wykonanie sonaty Haydna na X Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Bremie w Niemczech (2005), nagrodę specjalną na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Bukareszcie w Rumunii (2006), był finalistą Międzynarodowego Konkursu Fortepianowego w Kitzingen w Niemczech (2003). W 2013 roku, deklasując konkurencję, zwyciężył w konkursie Transatlantyk Instant Composition Contest. W 2015 roku na debiutanckiej płycie Cinematic Piano (Warner Classics) wydał cykl 12 własnych kompozycji inspirowanych sztuką filmową o tym właśnie tytule. W 2016 roku napisał i nagrał muzykę do filmu Michała Bukojemskiego Zjazd absolwentów, a także rozpoczął współpracę z Teatrem Polskim w Warszawie, tworząc muzykę do spektakli.  W 2018 roku wraz
z saksofonistą Szymonem Nidzworskim skomponował i nagrał muzykę do filmu dokumentalnego TVP Kultura Dotknięcie, poświęconemu aktorce Jadwidze Jankowskiej-Cieślak. W 2018 roku ukazał się trzeci album artysty – Invention (Warner Classics). Dębicz zaprezentował na nim swoją interpretację kompletu Inwencji i Sinfonii J. S. Bacha oraz autorskie kompozycje inspirowane Bachem i muzyką hip-hopową.

ANNA ADAMEK / scenografia

Absolwentka Liceum Plastycznego im. A. Kenara w Zakopanem oraz Wydziału Scenografii warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Obecnie asystentka w Pracowni Projektowania Scenografii dr hab. Marka Chowańca prof. ASP. na tym samym wydziale oraz wykładowca Wyższej Szkoły Artystycznej
w Warszawie. Uczestniczka Coming Out Najlepsze Dyplomy ASP w Warszawie 2014, międzynarodowej wystawy w Moskwie – Kostium na przełomie XIX i XX wieku 1990 – 2015, oraz uczestniczka World Stage Design Students Works oraz The International Stage Design Students' Works Exchange w Pekinie, gdzie zaprezentowała projekty scenografii do Snu nocy letniej W. Szekspira – promotor Marcin Jarnuszkiewicz, oraz projekt kostiumów do Orfeusza i Eurydyki C. W Glucka – promotor dr hab. Dorota Kołodyńska, prof. ASP. Autorka m.in. scenografii i kostiumów do spektaklu  Uwaga...Publiczność!
w Och-Teatrze w Warszawie oraz scenografii do Teatrów Telewizji: Wariat w reżyserii Jakuba Cumana, Wizyty w reżyserii Agnieszki Maskowic, filmu biograficznego  Autor Solaris w reżyserii Borysa Lankosza oraz spektaklu Trema w reżyserii Johna Weisgerbera w Teatrze Komedia. Asystentka Doroty Kołodyńskiej przy spektaklu Piloci w reżyserii  Wojciecha Kępczyńskiego w Teatrze Muzycznym Roma, Teatrze Telewizji Damy i Huzary, w reżyserii Krystyny Jandy w 2015 roku oraz Anity
Burdzińskiej- Bojarskiej przy spektaklu Operetka w reżyserii Andrzeja Bubienia, w Teatrze Narodowym w Budapeszcie w roku 2014.

W Y S T Ę P U J Ą

SŁAWOMIR ORZECHOWSKI

W 1983 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza
w Warszawie. W latach 1983-90 i 1992-2005 występował w Teatrze Dramatycznym w Warszawie,
w latach 1990-92 aktor stołecznego Teatru Północnego, w sezonie 2005/2006 aktor Teatru Studio.
Od roku 2006 występuje w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Laureat nagrody za główną rolę męską w realizacji telewizyjnej spektaklu Teatru Współczesnego – Ludzie i anioły na XVI Festiwalu „Dwa Teatry” – Sopot 2016. W 1984 roku zadebiutował w kinie w filmie Bohun i Kmicic Andrzeja Konica.
W 1989 roku na VI Festiwalu Młode Kino Polskie ’88 zdobył nagrodę w Gdańsku za rolę kierownika
w etiudzie studenckiej Audiencja. Uznanie widzów i krytyków filmowych przyniosły mu role w filmach: Bal na dworcu w Koluszkach Filipa Bajona, Psy Władysława Pasikowskiego, Cześć Tereska Roberta Glińskiego, Komornik Feliksa Falka, Dom Zły Wojtka Smarzowskiego, Panie Dulskie i Kamerdyner Filipa Bajona. Szerszej publiczności jest znany z licznych seriali telewizyjnych.  

PIOTR CYRWUS
Debiutował na scenie w 1985 roku, po ukończeniu krakowskiej PWST. Aktor teatrów: Polskiego w Warszawie (1985-86), im. Stefana Jaracza w Łodzi (1986-89), STU w Krakowie (1989-92). W latach 1992-2009 występował w Starym Teatrze w Krakowie. Od roku 2011 do 2018 aktor Teatru Polskiego w Warszawie, gdzie zagrał m.in. w spektaklach: Wieczór Trzech Króli i Burza Williama Shakespeare’a (reż. Dan Jemmett), Emigranci Sławomira Mrożka (w swojej własnej reżyserii),  Dożywocie Aleksandra Fredry (reż. Filip Bajon). Gra również w filmach fabularnych, animacjach i produkcjach telewizyjnych. Stworzył wiele ról w spektaklach Teatru Telewizji. Sam wyreżyserował także kilka przedstawień.
W 1990 roku na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu otrzymał nagrodę za wykonanie monodramu Zapiski oficera Armii Czerwonej według książki Sergiusza Piaseckiego, oraz nagrodę Teatru Telewizji dla najlepszego aktora za rolę w sztuce Do piachu Tadeusza Różewicza
w reżyserii Kazimierza Kutza.

ŁUKASZ BORKOWSKI

Absolwent Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie (2015).

Współpracuje z Teatrem PAPAHEMA ( PROCES. Rekonstrukcja), Teatrem Dramatycznym im.
A. Węgierki w Białymstoku (Opowieści o zwyczajnym szaleństwie, reż. Grzegorz Chrapkiewicz), Teatrem Ochoty (roz/CZAROWANIE, reż. Anna Wieczur-Bluszcz) i Teatrem Narodowym (Kordian, reż. Jan Englert i Opowieść zimowa, reż. Marcin Hycnar). Debiutował w spektaklu Macieja Wojtyszki Bromba w sieci (Teatr 6. Piętro). W latach 2015-2018 był asystentem Wojciecha Pszoniaka podczas zajęć na Wydziale Aktorskim Akademii Teatralnej w Warszawie. Można go usłyszeć w spektaklach Teatru Polskiego Radia (m.in. Gate 0 i Rzeczy, których nie wyrzuciłem w reż. Michała Zduniaka czy Nie-miejsce w reż. Anna Wieczur-Bluszcz).

G O Ś C I E   S P E C J A L N I

JAN STACHOWSKI

Absolwent bohemistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. W przeszłości asystent w Katedrze Filologii Słowiańskiej UŚ, redaktor Wydawnictwa „Śląsk”, warszawskiego „Tygodnika Literackiego” oraz pracownik Ambasady RP w Pradze. Obecnie wykonuje wolny zawód tłumacza. Mieszka w Katowicach. Publikacje w pismach krajowych (m.in. „Literatura na Świecie”, „Odra”, „Czas Kultury”), w latach 80. także – jako Maciej Prażak lub Jakub Waniek – w obiegu niezależnym (m.in. „Kontur”, „Arka”, „Obecność”). W dorobku przekładowym proza B. Hrabala, J. Škvoreckiego, I. Klímy, O. Filipa, A. Lustiga, M. Viewegha, J. Pelca, E. Hakla i in., eseje J. Kroutvora, P. Ouředníka.

ALEKSANDER KACZOROWSKI

Eseista, autor m.in. biografii Bohumila Hrabala Hrabal. Słodka apokalipsa (2016) oraz Václava Havla Havel. Zemsta bezsilnych (2014), tomu rozmów Europa z płaskostopiem (2006) oraz zbiorów esejów Praski elementarz (2001, 2012) i Ballada o kapciach (2012). Znawca i tłumacz literatury czeskiej, m.in. prozy Bohumila Hrabala, Egona Bondy’ego i Josefa Škvoreckiego. W przeszłości współzałożyciel jednego z czołowych art-zinów schyłkowego okresu PRL-u („Czyżby Agonia Uczuć?”), szef działu publicystyki „Gazety Wyborczej”, zastępca redaktora naczelnego tygodników „Newsweek Polska” i „Forum”, obecnie redaktor naczelny wydawanego w Pradze kwartalnika „Aspen Review Central Europe”. W 2015 roku otrzymał tytuł Ambasadora Nowej Europy oraz był nominowany do Nagrody Newsweeka im. Teresy Torańskiej. W 2016 roku został laureatem nagrody Václava Buriana za wkład w dziedzinie kultury do dialogu środkowoeuropejskiego.

Mazowiecki Instytut Kultury
realizacja: estinet.pl