przejdź do treści

Do 19 CZERWCA, Warszawa | wystawa rzeźby Antoniego Janusza Pastwy "Animalia", Wieczór poezji – wiersze Uty Przyboś

18 MAJA (sob.) 19:00–01:00

Uroczyste otwarcie wystawy rzeźby Antoniego Janusza Pastwy Animalia 19:15

Wystawa czynna: do 19 czerwca

portret A.J. Pastwa fot. Erazm Ciołek

Antoni Janusz Pastwa urodził się w 1944 roku w Brzózie k/ Kozienic. Studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie; kształcił się w Pracowniach prof. M. Wnuka i prof. S. Słoniny; dyplom pod kierunkiem prof. J.B. Chmielewskiego (1970). Od 1992 roku jest profesorem sztuk plastycznych. Związany z macierzystą uczelnią, m.in. czterokrotnie sprawował funkcję Dziekana Wydziału Rzeźby, obecnie prowadzi Pracownię Dyplomującą na tymże wydziale. Wielokrotnie uczestniczył w pracach jury ogólnopolskich konkursów rzeźbiarskich (m.in. II edycji Konfrontacji Sztuki). Działał w radach programowych przy instytucjach kultury. Zajmuje się głównie rzeźbą i rysunkiem. Swoje prace prezentował na wystawach indywidualnych (ma ich w swoim dorobku ponad 30) oraz zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Warszawie, Krakowie, Białymstoku, Olsztynie, Orońsku, Poznaniu, Zamościu, a także w Rzymie, Madrycie i niemieckim Duisburgu. Jest laureatem licznych nagród i wyróżnień, m.in. I Nagrody – w Ogólnopolskim konkursie na pomnik Józefa Brandta w Orońsku (1973) i na Międzynarodowym Biennale Sport w sztuce w Madrycie (1977), Złotego Wawrzynu Olimpijskiego (2004), Nagrody im. Brata Alberta (2009), Srebrnego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2011); wielokrotnie wyróżniany Nagrodą Ministra Kultury, Nagrodą Rektora za działalność pedagogiczną. Twórca rzeźb w przestrzeni publicznej, m.in. projektów pomników Józefa Brandta w Orońsku (1973), Henryka Wieniawskiego w Lublinie (1977), wspólnych realizacji z Adamem Myjakiem – Pomnika Katyńskiego w Warszawie (1981) i Kwadrygi na frontonie warszawskiego Teatru Wielkiego (2002). Z jego licznych realizacji wyróżnić należy także rzeźbę Ulisses w Villany na Węgrzech, reliefy na gmachu „Rezydencja Foksal” oraz liczne portrety ludzi kultury i nauki. Prace Artysty znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Okręgowego im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Muzeum Sportu w Madrycie i Muzeum Olimpijskiego w Lozannie, w galeriach Poznania, Kielc, a także w kolekcjach prywatnych w kraju i wielu miejscach świata. Jego pracy twórczej, poświęcono wiele artykułów katalogów i albumów.

Piotr Szubert napisał, że w pracach Antoniego Janusza Pastwy „zaklęty jest niemożliwy do oddania słowami poemat filozoficzny. Przeplatającymi się weń wątkami są rozmyślania o czasie i przestrzeni, o przemijaniu, a także refleksje autotematyczne – o tworzywie i jego naturze oraz tradycji i granicach rzeźby. Jest w nich coś, co każe myśleć o wzmiankowanym przez Schillera stanie pośrednim między materią a formą”.

 

 

Tors Heraklesa z Belwederu

      Januszowi Pastwie

 

Piękno tej skały większe jest, niż gdyby

skończoną postać jej wiatr i deszcz ociosał.

Jak gdyby w rękach losu spłonęła, niby

pochodnia, której rysom

dłuto i topór rzeźbiarza nie sprostał.

Rozpierzchłe kształty, powieki zwietrzałe

– dłonią jakiego mistrza wykuło je dłuto? –

są jak szaleństwem oczy ociemniałe,

które z przyczyny ciosu pozbyły się łupu,

pozostał tors.

Ręce, nogi, głowa

krążą w atomach, przemienione ręką

barbarzyńcy, który z rumowiska

uniósł swój świat

pełen lodowej udręki.

Więc potem największy rzeźbiarz, czas,

dokonał reszty

wieniec zakładając na jej skronie,

nie krwawi już. I tylko w jej mięśniach

krew niewidzialna do uszu nam dzwoni.

Krzysztof Karasek

„...Rzeźby z cykli CIENIE są pozycjami wyjątkowymi w całym dorobku Janusza Pastwy. Są pozycjami wyjątkowymi we współczesnej rzeźbie polskiej. W domyśle tych rzeźb drzemie potencjał i siła zdolna wyzwolić u odbiorcy skojarzenia powstałe z naszych ludzkich doświadczeń i porwać je z całym naszym poczuciem ludzkiego bytu. Cała ich rozpędzona anatomia porywa naszą wyobraźnię jak morska fala. Autor buduje swoje obiekty, stosując redukcję środków artystycznego wyrażania do niezbędnych. Pojawia się ruch niosący zamiar myśli wiodącej. Jest w tej pędzącej materii odwaga i rosnące marzenie wyrażania zamysłu w sposób nowatorski. Cała skala rzemiosła artystycznego, cała jego inżynieria techniczna układa się w zgodzie porozumienia celu całego przedsięwzięcia twórczego. Spotkanie ze sztuką Pastwy to przeżycie uzależnione wyjątkowo od naszych percepcyjnych możliwości.

Kreatywny stosunek odbiorcy do oglądanego dzieła jest tu zasadą stosowaną w pojmowaniu wartości, jakie dzieło niesie. Ta sztuka szuka odbiorcy wolnego od dosłownego czytania rzeczywistości, posiadającego dar poetyckiego formowania znaczeń powstałej nowej autorskiej wizji rzeczywistości. Jest także miejscem filozoficznego pojmowania rzeźbiarskich sformułowań.”

Jan Kucz

...Nie można powiedzieć, że przedstawienia Pastwy są tylko dramatyczne przez fakt, że są bolesne, ani że są tylko wzniosłe przez fakt, że ilustrują komponentę boską i wieczną. Rozpatrując zagadnienie na poziomie czystej spekulacji, to co w człowieku boskie powinno krzepić, dawać pociechę i oparcie, przypominać wzniosłe powołanie. Jednak Pastwa wie doskonale, że uniwersalna zasada człowieczeństwa jest również magmą, która pożera wszelkie cechy indywidualne. Z drugiej strony jest świadomy i tego, że to, co człowieka wyróżnia w oczach innych ludzi, bez oparcia na uniwersalnym fundamencie, skazane jest na rychły koniec.

Jarosław Mikołajewski

 

Koordynator/kontakt: Apoloniusz Węgłowski, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,
tel. 22 622 66 83

Galeria Test

GALERIA TEST działa pod auspicjami Mazowieckiego Instytutu Kultury | Warszawa, ul. Marszałkowska 34/50 | Czynna: wt., śr., pt., 11:00-17:00; czw., 11:00-19:00; sob., 11:00-15:00, www.galeriatest.pl 

Mazowiecki Instytut Kultury
realizacja: estinet.pl