przejdź do treści

17 CZERWCA, Warszawa | ARCYDZIEŁA MUZYKI KAMERALNEJ

17 CZERWCA (pon.)  19:00

ARCYDZIEŁA MUZYKI KAMERALNEJ

 

Wykonawcy:

 Łukasz DŁUGOSZ – flet

Paweł WAKARECY – fortepian

 

Program:

Siergiej Prokofiew

Sonata D-dur na flet i fortepian op. 94

Moderato

Scherzo

Andante

Allegro con brio

kup bilet

 Bilety: 15 zł

Łukasz Długosz fot. Dorota Bodnar

Łukasz DŁUGOSZ uznany przez krytyków za jednego z najwybitniejszych flecistów. Jest również najliczniej uhonorowanym w historii polskim flecistą.

Absolwent studiów solistycznych w Hochschule für Musik und Theater w Monachium oraz studiów mistrzowskich w Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse w Paryżu, a także w Yale University w New Haven.

Jest zwycięzcą kilkunastu konkursów międzynarodowych, w tym tak prestiżowych jak w Paryżu, Odense, Monachium oraz Viggiano.

Koncertuje jako solista i kameralista w kraju i za granicą. Współpracuje z wieloma renomowanymi orkiestrami. Jako solista występował m.in. w Carnegie Hall, w Musikverein Goldener Saal oraz Konzerthaus we Wiedniu, Konzerthaus w Berlinie, Gasteig Carl Orff Saal oraz Herkulessaal w Monachium, Poly Theatre w Pekinie, Xinghai Concert Hall w Guangzhou, Shanghai Concert Hall, Opera House w Katarze, Shin Kobe Oriental Hall w Kobe, Sali koncertowej im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Grał pod batutą takich gwiazd, jak Zubin Mehta, James Levine, Mariss Jansons, Jesús López Cobos, Jerzy Maksymiuk, Jacek Kaspszyk, Gabriel Chmura czy Agnieszka Duczmal.

Jest wielokrotnie zapraszany do wykonania koncertu fletowego Krzysztofa Pendereckiego pod batutą kompozytora. Koncert wykonywał m.in. w Pekinie, Doha, Berlinie, Paryżu, Rydze, Koblenz, Helsinkach, Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Gdańsku.

W 2010 roku Łukasz Długosz miał swój debiut fonograficzny z London Symphony Orchestra, z którą nagrał płytę z koncertem fletowym Michaela Colina. Artysta dokonał wielu nagrań archiwalnych, radiowych i telewizyjnych w kraju i za granicą. Ma na swoim koncie ponad 26 albumów płytowych zawierających w przeważającej części muzykę polską, które zostały bardzo wysoko ocenione przez krytykę polską i europejską i za które otrzymał wiele prestiżowych międzynarodowych nagród fonograficznych, w tym Nagrodę International Classical Music Award (ICMA).

Jego koncerty były wielokrotnie transmitowane przez najważniejsze rozgłośnie radiowe, takie jak BBC Radio 3, NDR, SWR, BR4, Deutschland Radio Kultur, Polskie Radio 2, Radio France, RMF Classic.

Na swoim koncie ma wiele prawykonań kompozycji polskich i zagranicznych twórców, m.in. Enjott Schneider, Pawła Mykietyna, Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil, Piotra Mossa, Michaela Colina, Pawła Łukaszewskiego, Jerzego Kornowicza, Macieja Błażewicza, Justyny Kowalskiej-Lasoń, Marcela Chyrzyńskiego i wielu innych.

Artysta jest również propagatorem muzyki najnowszej, do tej pory powstały 72 utwory dedykowane jemu oraz Agacie Kielar-Długosz. Mottem przewodnim działań Łukasza Długosza stało się więc poszerzanie i wzbogacanie polskiej literatury fletowej. Większość powstałych utworów to dzieła symfoniczne, które po prawykonaniu nadal są promowane i uwieczniane fonograficznie.

Artysta jest jurorem ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów fletowych. Prowadzi Kursy Mistrzowskie na całym świecie. Jest przedstawicielem Polski na licznych międzynarodowych konwencjach fletowych. Reprezentował również Polskie Radio na Międzynarodowym Forum Młodych wykonawców organizowanym przez EBU.

Łukasz Długosz był dwukrotnie nominowany do Paszportów Polityki oraz Nagrody Fryderyki i Gwarancje Kultury TVP Kultura. Za swoje osiągnięcia artystyczne otrzymał wiele prestiżowych nagród i stypendiów, m.in. Gasteig Musikpreis, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Zeit-Preis, Deutsche Stiftung Musikleben, Młoda Polska Narodowego Centrum Kultury.

W sezonie 2017/18 Łukasz Długosz dokonał prawykonania, wraz z orkiestrą Sinfonia Varsowia pod batutą Jerzego Maksymiuka, odnalezionego po 80 latach Concertina Pawła Kleckiego.

Artysta w 2018 roku otrzymał wiele nominacji, m.in. do Nagrody Fryderyki 2018 za album z koncertem fletowym Pawła Mykietyna, do tytułu Człowiek Roku 2018 w kategorii Kultura tygodnika „Echo Dnia” oraz do nagrody środowiska muzycznego Koryfeusz Muzyki Polskiej w kategorii Osobowość Roku.

Zarząd Główny Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków przyznał artyście statuetkę Orfeusz 2016 za wybitne osiągnięcia artystyczne w dziedzinie wykonawstwa muzyki fletowej, w tym dzieł kompozytorów polskich.

Za wybitną działalność kulturalną i promocję kultury polskiej Łukasz Długosz został odznaczony medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Paweł Wakarecy

Paweł WAKARECY, absolwent Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w klasie fortepianu prof. Katarzyny Popowej-Zydroń. Studia ukończył wyróżnieniem.

Zdobywał laury i wyróżnienia na licznych ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach pianistycznych.

W 2010 roku zdobył Wyróżnienie oraz Nagrodę Specjalną dla najlepszego Polaka na XVI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie.

Koncertował na najważniejszych estradach koncertowych i festiwalowych w Polsce, m.in. na Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach Zdroju, Festiwalu Chopin i Jego Europa w Warszawie, Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, jak również za granicą – w Niemczech, Szwecji, Rosji, Bułgarii, Francji, Szwajcarii, Anglii, Belgii, Norwegii, we Włoszech, a także w Chinach, Japonii, Korei, Egipcie, Chile oraz Kolumbii.

Grał w wielu prestiżowych salach koncertowych, m.in. Cadogan Hall i Westminster Cathedral Hall w Londynie, Salle Cortot w Paryżu, Oji Hall w Tokio, Seoul Center of Arts czy wielkiej sali Konserwatorium Kijowskiego.

Regularnie występuje jako solista z Toruńską Orkiestrą Symfoniczną, współpracował także z większością orkiestr filharmonicznych w Polsce, koncertując pod batutami m. in. Antoniego Wita, Agnieszki Duczmal, Jerzego Maksymiuka, Marka Mosia, Zygmunta Rycherta, Łukasza Borowicza, Daniela Smitha, Mitsuioshi Oikawy, Bar Avni.

Prowadzi aktywną działalność jako kameralista. Wraz z żoną Aleksandrą Soboń-Wakarecy tworzy nagradzany duet fortepianowy Wakarecy Piano Duo. Współpracuje z wiolonczelistą Marcinem Zdunikiem, występował również z Jakubem Jakowiczem, Anną Marią Staśkiewicz, Januszem Wawrowskim, Łukaszem Długoszem, Katarzyną Budnik-Gałązką.

Obecnie jest adiunktem w Katedrze Fortepianu Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy.

 

Koordynator/kontakt: Dorota Chotyńska, d.chotynska@mik.waw.pl

22 586 42 26

 

SPEKTAKLE| THEATRE / DANCE THEATRE

 

Teatr Mazowiecki

 

 

3 CZERWCA (pon.)  19:00

GRACE I GLORIA


autor: Tom Ziegler; reżyseria: Bogdan
Augustyniak
występują: Stanisława Celińska, Lucyna Malec


Czas spektaklu: 120 min. (z przerwą)

Bilety: 80 zł normalny, 50 zł ulgowy, 30 zł wejściówka

 

 

4 CZERWCA (wt.)  19:00

BELFER

autor: Jean-Pierre Dopagne; reżyseria Michał Kwieciński

występuje: Wojciech Pszoniak

 

Czas spektaklu: 90 min. (bez przerwy)

Bilety: 80 zł normalny, 50 zł ulgowy, 30 zł wejściówka

 

 

MAŁE ZBRODNIE MAŁŻEŃSKIE

5 CZERWCA (śr.)  19:00

autor: Eric-Emmanuel Schmitt; reżyseria: Marek Pasieczny

Występują:

Emilia Komarnicka-Klynstra, Redbad Klynstra-Komarnicki

 

Czas spektaklu: 70 min(bez przerwy)

Bilety: 60 zł normalny, 40 zł ulgowy, 20 zł wejściówka

 

6 CZERWCA  19:00 (osoby z niepełnosprawnością ruchu)

THE DOUBTS AND REFLECTIONS OF EVEASHION (tytuł w notce poniżej brzmi: …of Eve – dlaczego ta niezgodność? Prośba do kol. Koordynatorów: chyba jednak powinny być, również by uczytelnić,  tytuły także w jęz. polskim. Przecież w tym wieczorze spektakle nie są adresowane do zagranicznej publiczności.) /

FEEL FREE NOT TO ESCAPE FROMM /

KARAOKE

Centrum Sztuki Tańca

TRZY SPEKTAKLE W JEDEN WIECZÓR

 

Marta Kosieradzka  /Czas spektaklu: 13 min.

Agnieszka Sterczyńska / Czas spektaklu: 20 min.

Tomasz Ciesielski / Czas spektaklu: 45 min.

 

Taneczny spektakl The Doubts and Reflections of Eve inspirowany jest wierszem Adama Zagajewskiego Spróbuj opiewać okaleczony świat. Tematem spektaklu jest kontrast pomiędzy niewiarygodnym pięknem i harmonią świata a jego smutkiem i brutalnością. Spektakl Feel free not to escape Fromm inspirowany jest opowiadaniem Sławomira Mrożka Daję ci czas do południa... oraz Ucieczką od wolności Ericha Fromma. Spektakl Karaoke jest taneczną wersją wykorzystania mechanizmu japońskiej zabawy do skomentowania kondycji współczesnego człowieka.

Bilety: 20 zł

 

Teatr Mazowiecki

 

7 CZERWCA (pt.)  19:00

A MIAŁ BYĆ CUD
SPEKTAKL Z PIOSENKAMI AGNIESZKI OSIECKIEJ

 

tekst: Halina Rowicka; adaptacja i reżyseria: Jan Szurmiej; scenografia i kostiumy: Andrzej Lewczuk; aranżacje muzyczne: Mikołaj Hertel; muzyka: Jacek Bąk, Janusz Bogacki, Natalia Iwanowa, Seweryn Krajewski, Jacek Mikuła, Włodzimierz Nahorny, Bułat Okudżawa, Wiktor Osiecki, Andrzej Zieliński


występują: Halina Rowicka, Jacek Kawalec, Mikołaj Hertel (akompaniament)

 

Co się stało z naszą miłością?
Mogą siebie zapytać Anna i Franciszek – bohaterowie nowej sztuki Teatru Mazowieckiego –  spektaklu poetycko-muzycznego A miał być cud, którego scenariusz powstał na kanwie tekstów Agnieszki Osieckiej. A ona jak nikt inny umiała pisać o miłości – nie tylko tej wielkiej, pierwszej, ale i tej dojrzałej, znudzonej rutyną dnia codziennego, tęskniącej za szaleństwem i porywami wielkich namiętności. Osiecką można nazwać mistrzynią w wynajdywaniu poezji w prozie życia, w inteligentnym łączeniu tego co wzniosłe i poważne, z tym co niskie i zwyczajne. Może jednak, koniec końców, to właśnie ta codzienność jest czymś najważniejszym? Kiedy po latach bycia razem wydaje nam się, że życie z kimś innym byłoby lepsze i wspanialsze, nagle okazuje się, że chcemy być z tą lub z tym właśnie – w znanej, czasami nieciekawej, ale bliskiej zwyczajności. Tak właśnie, jak Anna i Franciszek –  już niemłodzi, znający na wylot swoje słabostki, często irytujący siebie nawzajem, drażliwi, ale mimo wszystko ze sobą, obok siebie. Czasami tylko tęsknota nas gna, coś w sercu gra, kiedy chce się lecieć, uciec i szaleć, kiedy chce się powiedzieć słowami piosenki Osieckiej  „uciekaj moje serce”.

Czas spektaklu: 75 min. (bez przerwy)

Bilety: 60 zł normalny, 40 zł ulgowy, 20 zł wejściówka

 

 

11 CZERWCA (wt.)  19:00

PRZYSZEDŁ MĘŻCZYZNA DO KOBIETY

autor: Siemion Złotnikow; opieka artystyczna: Jerzy Bończak

występują: Anna Wojton, Leon Charewicz 

 

Czas spektaklu: 100 min. (z przerwą)

Bilety: 60 zł normalny, 40 zł ulgowy, 20 zł wejściówka

 

 

13 CZERWCA (czw.) 19:00 (osoby z niepełnosprawnością ruchu)

FASHION / PINK MAMA THEATRE

Centrum Sztuki Tańca

Spektakl zawiera sceny nagości.

Spektakl Fashion w wykonaniu szwajcarskiego Teatru Tańca Pink Mama Theatre to próba analizy różnych aspektów mody jako kultury i zestawienia jej z nagością jako czystą naturą. Nagością, która od zawsze traktowana jest jako grzeszna i uznawana przez wielu za temat tabu, a jej odwieczne „zakrywanie” stało się obsesją. Po spektaklu rozmowa z widzami.

 

Czas spektaklu ok. 100 min.

Bilety: 20 zł

 

Teatr Mazowiecki

 

14 CZERWCA (pt.) 19:00

BOŻE MÓJ!

autor: Anat Gov; reżyseria Marek Pasieczny

występują: Dorota Landowska, Andrzej Mastalerz

 

Czas spektaklu: ok. 75 min. (bez przerwy)

Bilety: 60 zł normalny, 40 zł ulgowy, 20 zł wejściówka

 

 

KONCERT|CONCERT 

 

1, 2 CZERWCA/ 8, 9 CZERWCA (sob., niedz.)


SMYKOFONIA

10:00, 11:15, 12.30

 

Smykofonia to sezon koncertowy dla dzieci, rodziców, dziadków, cioć
i wujków pod hasłem
Na muzykę nigdy nie jest za wcześnie!”

 

 

Pamiętajcie, że dzieci mogą uczestniczyć w Smykofonii jedynie pod opieką rodziców.

 

9.03 (sobota)

10:00 – grupa wiekowa 0-2 lata 

11:15 – grupa wiekowa 2-5 lat  

12:30 – grupa wiekowa 2-5 lat 


10.03 (niedziela)

10:00 – grupa wiekowa 0-2 lata 

11:15 – grupa wiekowa 2-5 lat  

12:30 – grupa wiekowa 2-5 lat 

 

Smykofonia to sezon koncertowy dla dzieci, rodziców, dziadków, cioć i wujków pod hasłem „Na muzykę nigdy nie jest za wcześnie!”

Programy Smykofonii budowane są w oparciu o doświadczenia fundacji Muzyka jest dla wszystkich, współpracujących z nią animatorów, pedagogów, ekspertów oraz wybitnych artystów. Kształt koncertów Smykofonii wynika z potrzeb i możliwości percepcyjnych małych dzieci. Utwory są raczej krótkie i zróżnicowane, mają przejrzystą fakturę. Czas trwania koncertu to około 40-45 minut. Wykonawcy nawiązują bliski kontakt z publicznością. Interakcji sprzyja brak dystansu i tradycyjnego podziału na scenę i widownię. Scenografia sali również odgrywa rolę (kolorowe wykładziny i poduchy).

 

 

Informacje o biletach: www.smykofonia.pl

 

 

17 CZERWCA (pon.)  19:00

ARCYDZIEŁA MUZYKI KAMERALNEJ

 

Wykonawcy

 

Łukasz DŁUGOSZ – flet

Paweł WAKARECY – fortepian

 

Program

 

Siergiej Prokofiew

Sonata D-dur na flet i fortepian op. 94

Moderato

Scherzo

Andante

Allegro con brio

 

Łukasz DŁUGOSZ uznany przez krytyków za jednego z najwybitniejszych flecistów. Jest również najliczniej uhonorowanym w historii polskim flecistą.

Absolwent studiów solistycznych w Hochschule für Musik und Theater w Monachium oraz studiów mistrzowskich w Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse w Paryżu, a także w Yale University w New Haven.

Jest zwycięzcą kilkunastu konkursów międzynarodowych, w tym tak prestiżowych jak w Paryżu, Odense, Monachium oraz Viggiano.

Koncertuje jako solista i kameralista w kraju i za granicą. Współpracuje z wieloma renomowanymi orkiestrami. Jako solista występował m.in. w Carnegie Hall, w Musikverein Goldener Saal oraz Konzerthaus we Wiedniu, Konzerthaus w Berlinie, Gasteig Carl Orff Saal oraz Herkulessaal w Monachium, Poly Theatre w Pekinie, Xinghai Concert Hall w Guangzhou, Shanghai Concert Hall, Opera House w Katarze, Shin Kobe Oriental Hall w Kobe, Sali koncertowej im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Grał pod batutą takich gwiazd, jak Zubin Mehta, James Levine, Mariss Jansons, Jesús López Cobos, Jerzy Maksymiuk, Jacek Kaspszyk, Gabriel Chmura czy Agnieszka Duczmal.

Jest wielokrotnie zapraszany do wykonania koncertu fletowego Krzysztofa Pendereckiego pod batutą kompozytora. Koncert wykonywał m.in. w Pekinie, Doha, Berlinie, Paryżu, Rydze, Koblenz, Helsinkach, Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Gdańsku.

W 2010 roku Łukasz Długosz miał swój debiut fonograficzny z London Symphony Orchestra, z którą nagrał płytę z koncertem fletowym Michaela Colina. Artysta dokonał wielu nagrań archiwalnych, radiowych i telewizyjnych w kraju i za granicą. Ma na swoim koncie ponad 26 albumów płytowych zawierających w przeważającej części muzykę polską, które zostały bardzo wysoko ocenione przez krytykę polską i europejską i za które otrzymał wiele prestiżowych międzynarodowych nagród fonograficznych, w tym Nagrodę International Classical Music Award (ICMA).

Jego koncerty były wielokrotnie transmitowane przez najważniejsze rozgłośnie radiowe, takie jak BBC Radio 3, NDR, SWR, BR4, Deutschland Radio Kultur, Polskie Radio 2, Radio France, RMF Classic.

Na swoim koncie ma wiele prawykonań kompozycji polskich i zagranicznych twórców, m.in. Enjott Schneider, Pawła Mykietyna, Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil, Piotra Mossa, Michaela Colina, Pawła Łukaszewskiego, Jerzego Kornowicza, Macieja Błażewicza, Justyny Kowalskiej-Lasoń, Marcela Chyrzyńskiego i wielu innych.

Artysta jest również propagatorem muzyki najnowszej, do tej pory powstały 72 utwory dedykowane jemu oraz Agacie Kielar-Długosz. Mottem przewodnim działań Łukasza Długosza stało się więc poszerzanie i wzbogacanie polskiej literatury fletowej. Większość powstałych utworów to dzieła symfoniczne, które po prawykonaniu nadal są promowane i uwieczniane fonograficznie.

Artysta jest jurorem ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów fletowych. Prowadzi Kursy Mistrzowskie na całym świecie. Jest przedstawicielem Polski na licznych międzynarodowych konwencjach fletowych. Reprezentował również Polskie Radio na Międzynarodowym Forum Młodych wykonawców organizowanym przez EBU.

Łukasz Długosz był dwukrotnie nominowany do Paszportów Polityki oraz Nagrody Fryderyki i Gwarancje Kultury TVP Kultura. Za swoje osiągnięcia artystyczne otrzymał wiele prestiżowych nagród i stypendiów, m.in. Gasteig Musikpreis, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Zeit-Preis, Deutsche Stiftung Musikleben, Młoda Polska Narodowego Centrum Kultury.

W sezonie 2017/18 Łukasz Długosz dokonał prawykonania, wraz z orkiestrą Sinfonia Varsowia pod batutą Jerzego Maksymiuka, odnalezionego po 80 latach Concertina Pawła Kleckiego.

Artysta w 2018 roku otrzymał wiele nominacji, m.in. do Nagrody Fryderyki 2018 za album z koncertem fletowym Pawła Mykietyna, do tytułu Człowiek Roku 2018 w kategorii Kultura tygodnika „Echo Dnia” oraz do nagrody środowiska muzycznego Koryfeusz Muzyki Polskiej w kategorii Osobowość Roku.

Zarząd Główny Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków przyznał artyście statuetkę Orfeusz 2016 za wybitne osiągnięcia artystyczne w dziedzinie wykonawstwa muzyki fletowej, w tym dzieł kompozytorów polskich.

Za wybitną działalność kulturalną i promocję kultury polskiej Łukasz Długosz został odznaczony medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

 

Paweł WAKARECY, absolwent Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w klasie fortepianu prof. Katarzyny Popowej-Zydroń. Studia ukończył wyróżnieniem.

Zdobywał laury i wyróżnienia na licznych ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach pianistycznych.

W 2010 roku zdobył Wyróżnienie oraz Nagrodę Specjalną dla najlepszego Polaka na XVI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie.

Koncertował na najważniejszych estradach koncertowych i festiwalowych w Polsce, m.in. na Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach Zdroju, Festiwalu Chopin i Jego Europa w Warszawie, Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, jak również za granicą – w Niemczech, Szwecji, Rosji, Bułgarii, Francji, Szwajcarii, Anglii, Belgii, Norwegii, we Włoszech, a także w Chinach, Japonii, Korei, Egipcie, Chile oraz Kolumbii.

Grał w wielu prestiżowych salach koncertowych, m.in. Cadogan Hall i Westminster Cathedral Hall w Londynie, Salle Cortot w Paryżu, Oji Hall w Tokio, Seoul Center of Arts czy wielkiej sali Konserwatorium Kijowskiego.

Regularnie występuje jako solista z Toruńską Orkiestrą Symfoniczną, współpracował także z większością orkiestr filharmonicznych w Polsce, koncertując pod batutami m. in. Antoniego Wita, Agnieszki Duczmal, Jerzego Maksymiuka, Marka Mosia, Zygmunta Rycherta, Łukasza Borowicza, Daniela Smitha, Mitsuioshi Oikawy, Bar Avni.

Prowadzi aktywną działalność jako kameralista. Wraz z żoną Aleksandrą Soboń-Wakarecy tworzy nagradzany duet fortepianowy Wakarecy Piano Duo. Współpracuje z wiolonczelistą Marcinem Zdunikiem, występował również z Jakubem Jakowiczem, Anną Marią Staśkiewicz, Januszem Wawrowskim, Łukaszem Długoszem, Katarzyną Budnik-Gałązką.

Obecnie jest adiunktem w Katedrze Fortepianu Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy.

 

Koordynator/kontakt: Dorota Chotyńska, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,
22 586 42 26

 

Bilety: 15 zł

 

24 CZERWCA (pon.) 19:00

NAHORNY TRIO – Ballad Book – Okruchy dzieciństwa

Swing Club

 

Wykonawcy:

NAHORNY TRIO

Włodzimierz Nahorny – fortepian

Mariusz Bogdanowicz – kontrabas

Piotr Biskupski – perkusja

 

Adam Ferch – prowadzenie koncertu

 

Ballad Book – Okruchy dzieciństwa to kolejna odsłona twórczości Włodzimierza Nahornego ikony i legendy polskiego jazzu, mistrza liryki, która w balladach właśnie znajduje swe najpiękniejsze wcielenie.

            Okruchy dzieciństwa to sentymentalna podróż do Kwidzyna miasta, gdzie Mistrz spędził swe młode lata. Jest to płyta inna niż poprzednie, nagrane z Trio. Stonowana stylistycznie. Stanowi twórczą odpowiedź na współcześnie otaczający nas krzyk, zgiełk i pośpiech. To muzyka pełna oddechu, spokoju, zadumy i refleksji. Na płycie znalazło się jedenaście niepublikowanych jeszcze utworów.

            Twórczość Włodzimierza Nahornego to poezja i romantyzm – język niedefiniowalny i nieprzewidywalny. Utrzymana w jazzowym kanonie pianistyka nosi osobiste słowiańskie piętno. Życiorys Artysty to niemal cała historia polskiego jazzu. Twórczy idiom Nahornego jest tak szeroki, jak nieskończony jest wachlarz jego artystycznych możliwości. Od samego początku kariery, od debiutu muzyk wzbudza powszechne uznanie. Wybitny, niepowtarzalny kompozytor, jeden z pierwszych polskich multiinstrumentalistów. To człowiek o niespotykanej wrażliwości i skromności, jednocześnie pełen energii i nowatorskich koncepcji. Krytycy nazywają go Chopinem jazzu.

            Nahorny Trio z Mariuszem Bogdanowiczem na kontrabasie i Piotrem Biskupskim na perkusji istnieje nieprzerwanie od 1991 roku. To, jak dotąd, najdłużej grające polskie trio jazzowe. Jest ono bazą wszystkich projektów Mistrza, wśród których wymienić można: Śpiewnik Nahornego, Kolędy na cały rok, Piosenki Lwowskie i Nahorny Sextet Chopin Genius Loci. Trio ma w swoim repertuarze również fragmenty programów Nahorny-Szymanowski Mity czy Chopin Genius Loci, w których lider połączył świat muzyki poważnej i jazzu, tworząc nową wartość wykraczającą poza dotąd znany jazzowy kanon transkrypcji muzyki poważnej. To muzyka na wskroś współczesna, czerpiąca inspirację z wielu gatunków.

            Producentem i wydawcą płyty Ballad Book – Okruchy Dzieciństwa jest Mariusz Bogdanowicz. Z jego wydawnictwem Confiteor, Włodzimierz Nahorny jest związany blisko dwadzieścia lat. Do tej pory nakładem wydawnictwa ukazały się cztery albumy Włodzimierza Nahornego: Dolce far niente... i nic więcej – Nahorny Trio (2002), Śpiewnik Nahornego – Lora Szafran, Nahorny Trio (2003), Chopin Genius Loci – Nahorny Sextet (2010), Hope – Nahorny Trio (2014).

(Autor opracowania – Mariusz Bogdanowicz)

 

Włodzimierz Nahorny to postać nie mająca sobie równej na polskiej scenie jazzowej. Pianista, saksofonista, flecista, kompozytor i aranżer muzyki jazzowej, rozrywkowej, teatralnej i filmowej. Jest absolwentem PWSM w Sopocie. Zdobył wiele nagród na konkursach i festiwalach w Polsce i za granicą. Najważniejsze z nich to: I Nagroda solistyczna i zespołowa na Jazz nad Odrą 64; II Nagroda na Konkursie Młodych Muzyków Jazzowych w Wiedniu w 1966 r.; I Nagroda na Festiwalu Jazzowym w Wiedniu w 1967 r., którą odebrał z rąk Duke'a Ellingtona; I Nagroda na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu kolejno w 1972 i 1973 r.

            Jest kompozytorem najsłynniejszej, powojennej polskiej piosenki Jej Portret. Ma na swoim koncie współpracę z legendarnym gdańskim BIM-BOMEM, z zespołami Andrzeja Trzaskowskiego, Andrzeja Kurylewicza i wreszcie z Breakoutami w okresie ich największej popularności.

            Jego ogromną aktywność w ostatnich trzech dekadach dokumentują płyty: Ich Portret, Kolędy na cały rok, Piosenki Lwowskie, Nahorny-Szymanowski Mity, Nahorny-Chopin  Fantazja Polska, Nahorny-Karłowicz  Koncert, Nahorny Trio Dolce far niente... i nic więcej, Śpiewnik Nahornego, Nahorny Sextet – Chopin Genius Loci,  Nahorny Trio HOPE, i najnowsza Ballad Book – Okruchy dzieciństwa.

            Działające od 1991 r. Nahorny Trio, z Mariuszem Bogdanowiczem na kontrabasie i Piotrem Biskupskim na perkusji, jest bazą wszystkich formacji i projektów fonograficznych. Nahorny Sextet wykonuje transkrypcje muzyki poważnej (Chopin, Szymanowski, Karłowicz, Paderwski, Maciejewski) będące połączeniem oryginałów z kompozytorską inwencją lidera. 

            W maju 2009 r. Włodzimierz Nahorny obronił pracę doktorską pod tytułem Twórczość Fryderyka Chopina jako źródło inspiracji w muzyce jazzowej, a w 2013 r. otrzymał tytuł profesora. Wykłada na Akademii Muzycznej w Gdańsku. W styczniu 2011 r., z rąk prezydenta RP, otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. 

            Jest osobowością niedefiniowalną. Jego życiorys to niemal cała historia polskiego jazzu. Od samego początku kariery, od debiutu wzbudza powszechne uznanie. Wybitny, niepowtarzalny kompozytor, jeden z pierwszych polskich multiinstrumentalistów. Twórczy idiom Nahornego to pojęcie tak szerokie, jak nieskończony jest wachlarz jego artystycznych dokonań. Jest człowiekiem o niespotykanej wrażliwości i skromności, jednocześnie pełnym energii i nowatorskich koncepcji.

            Jego muzyka to poezja i refleksja. Wśród polskich jazzmanów twórca najbardziej słowiański i romantyczny.

           

Mariusz Bogdanowicz – kontrabasista, kompozytor, lider, producent, wydawca, publicysta i pedagog.  Absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach.

Ma w swoim dorobku cztery autorskie płyty: Back to the Bass (1995), Confiteor Song (2001), Syntonia (2013) i Przy Tobie (2016).

            Jest kompozytorem muzyki teatralnej i filmowej: Maskarada (1991), Emigranci (2009), Idź w noc Margot (2010), Żyd (2012), Cudowna lampa Aladyna (2014).

            W latach 198284 współtworzył słynny Heavy Metal Sextet.

            W 1991r. sformował swój pierwszy zespół. Zespoły Mariusza Bogdanowicza grają kompozycje leadera. Jest to muzyka o wyeksponowanej melodyce, dużej przestrzeni i silnym ładunku emocjonalnym. Najnowszy program jego kwartetu nosi tytuł SYNTONIA. Obecnie współtworzą go Adam Wendt (ts, ss), Kasia Pietrzko (p) i Sebastian Frankiewicz (dr). Z zespołem okazjonalnie występuje siedemnastoletni Ignacy Wendt (tp), syn Adama.

            W 2016 roku ukazała się płyta Przy Tobie – Mariusz Bogdanowicz – piosenki z utworami do słów m.in. Wojciecha Młynarskiego, Justyny Holm, Andrzeja Poniedzielskiego, Jana Wołka i Marka Gaszyńskiego w wykonaniu wokalistek wywodzących się z Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie.

            Od blisko trzydziestu lat Mariusz Bogdanowicz gra we wszystkich formacjach Włodzimierza Nahornego. Współpracował m.in. z Ewą Bem, Lorą Szafran, Urszulą Dudziak, Edytą Geppert, Wojciechem Karolakiem, Zbigniewem Namysłowskim, Andrzejem Jagodzińskim, Sławomirem Kulpowiczem, Andrzejem Kurylewiczem, Zbigniewem Preisnerem, Jarosławem Śmietaną, Wiesławem Pieregorólką, Jackiem Kaczmarskim, Markiem Bałatą, Krzysztofem Herdzinem, Pawłem Tomaszewskim, Michelle Hendrix, Deborah Brown, Billem Molenhofem. Brał udział w spektaklu Kobieta z widokiem na taras Stanisława Tyma.

            Jest producentem i wydawcą fonograficznym, jego wydawnictwo Confiteor m.in. wydało płyty: Seriale, Seriale..., Confiteor Song, Nahorny Trio Dolce far niente... i nic więcej, Śpiewnik Nahornego, Nahorny Sextet Chopin Genius Loci, Syntonia, Nahorny Trio Hope, Przy Tobie, Nahorny Trio Ballad Book – Okruchy dzieciństwa.

            Artysta zajmuje się również publicystyką. Przeprowadził wywiady m.in. z Włodzimierzem Nahornym i Wojciechem Karolakiem („Jazz Forum”). Pisze cykliczne felietony pt. Basista prawdę ci powie („Top Guitar”, „Muzyk”). Prowadzi audycje autorskie: lata 2004-2014 – Jazz Travels, od 2015 rokuJazz dla ludzi (Radio JAZZ.fm).

            W 2005 roku odznaczony został medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

            Od roku 2006 wykłada na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie, gdzie jest profesorem nadzwyczajnym.

            Od 5 kwietnia 2019 roku jest prezesem Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego.

            Muzyka Mariusza Bogdanowicza, jego gra na kontrabasie, ma swoje źródła również poza jazzowym idiomem. Niełatwo daje się zaszufladkować i ująć w stylistyczne ramy, jest ekspresyjna, liryczna i refleksyjna. Artysta jest instrumentalistą posiadającym swoje własne, oryginalne brzmienie.

 

Piotr Biskupski absolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu w klasie prof. Jerzego Zgodzińskiego.

Muzyk wszechstronny poruszający się swobodnie tak w klasyce, jazzie jak i muzyce popularnej. Współpracował z czołówką polskiej sceny jazzowej: Zbigniewem Namysłowskim, Wojciechem Karolakiem, Tomaszem Szukalskim, Arturem Dutkiewiczem a ponadto z Richardem Ross, Michelle Hendrix, Deborah Brown, Billem Molenhof, Susan Weinert, Vadimem Brodskim.

            Od wielu lat muzyk współtworzy większość projektów artystycznych Włodzimierza Nahornego, Janusza Strobla. Często zapraszany do współpracy przez wykonawców różnych gatunków muzycznych. Jest poszukiwanym muzykiem studyjnym. Nagrał ponad 35 płyt.

Jest wysoko cenionym pedagogiem. Prowadzi klasę perkusji w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, gdzie jest profesorem nadzwyczajnym pełniącym funkcję kierownika Katedry Jazzu. Na tym samym stanowisku prowadzi zajęcia również w Akademii Muzycznej w Łodzi, pełniąc funkcję kierownika Zakładu Perkusji. Wykłada na licznych kursach perkusyjnych i jazzowych.

Pisuje do fachowych czasopism muzycznych, takich jak m.in. „Muzyk”,  „Top Drumer”.

Jest artystą perfekcyjnym technicznie. Perkusja w jego rękach staje się  instrumentem nie tylko rytmicznym. Potrafi wydobyć ze swego instrumentu nieskończoną paletę barw i nastrojów.

Od ponad trzydziestu lat, wraz z Mariuszem Bogdanowiczem, tworzy jedną z najbardziej cenionych sekcji rytmicznych w Polsce.

Laureat konkursów perkusyjnych i zdobywca nagród indywidualnych w kategoriach muzyki poważnej i jazzowej (Złota Tarka, Jazz nad Odrą).

Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

 

trailer płyty Ballad Book Okruchy dziciństwa

https://www.youtube.com/watch?v=qd2ePN29zpo&t=458s

 

Koordynator/kontakt: Piotr Mazur, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 586 42 35

Organizator: Mazowiecki Instytut Kultury

Współfinansowanie: STOART

 

Bilety: 25 zł

 

Pętla indukcyjna

Osoby słabosłyszące (korzystające z pętli indukcyjnej) proszone są o zajmowanie miejsc zarezerwowanych w  rzędzie 2.

 

3 zdj. Nahorny Trio + 3 zdj. indywidualne muzyków (fot. Piotr Gruchała)

Logo Swing Club

Logo STOART (w dyspozycji Dz. Marketingu i Promocji)

 

 

FILM |MOVIE

 

12 CZERWCA (śr.) 17:30

W CIENIU DRZEWA

Kinosfera Bez Barier

reżyseria: Hafsteinn Gunnar Sigurðsson

 

Dwa małżeństwa, jedno drzewo i sąsiedzki konflikt, który doprowadza do nieoczekiwanych sytuacji, kiedy wszystkim puszczają nerwy, a dzikie emocje biorą górę nad zdrowym rozsądkiem.

 

Zapowiedź filmu tłumaczona na język migowy.

Zapewniamy słuchawki do audiodeskrypcji  i pętlę indukcyjną.

 

wstęp wolny; wcześniejsza rezerwacja miejsc adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

(napisz o udogodnieniu, jakiego potrzebujesz)

 

Koordynator/kontakt: Magdalena Ptak, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 586 42 64

Organizatorzy: Mazowiecki Instytut Kultury

Współorganizatorzy: Fundacja Kultura Bez Barier

 

 

WARSZTATY | ART WORKSHOPS

 

1 CZERWCA 18:00

Międzynarodowe Warsztaty Teatru Sztuki Mimu - SILENCE OF THE BODY/MILCZĄCE CIAŁO oraz 55-lecie pracy artystycznej Stefana Niedziałkowskiego

Międzynarodowe Warsztaty Teatru Sztuki Mimu Silence of the Body/Milczące Ciało są ukierunkowane na badanie i doskonalenie sztuki Milczącego Aktora, której istotą i źródłem jest sam Człowiek. Zaproszeni artyści, podczas prezentacji dla publiczności, przekazują sekrety swojej twórczej pracy i dzielą się zdobytymi przez lata doświadczeniami.

 

Program:
- spektakl "Efemeryczne Istnienia" z udziałem aktorów Teatru Sztuki Mimu - Anety Rajner
i Sławomira Sewerynowicza, w reżyserii Stefana Niedziałkowskiego
- prezentacja Małgorzaty Zdrojek-Toniszewskiej i Junko KOMA z Teatru Sztuki Mimu
- prezentacja artystów z Japonii: JIDAI, NEIRO i MUTSUMI
- wystawa obrazów Josepha Begnaud

wstęp z zaproszeniami

 

 

 

2, 9, 16 CZERWCA  19:00-21:30

JAM NIEDZIELNY / Kontakt Improwizacja
Centrum Sztuki Tańca

Coniedzielna praktyka Kontakt Improwizacji – również dla osób początkujących.

Wstęp wolny

 

LITERATURA| LITERATURE

 

POLSKO-CZESKA WIOSNA LITERATURY 2019 / Współorganizator: Czeskie Centrum w Warszawie
Pamięć łączy i dzieli

1 czerwca (sob.) 11:00–15:00 / Park Agrykola – INTERNATIONAL FESTIVAL OF WARSAW
PYSZNY DZIEŃ DZIECKA na Agrykoli – spotkania z czeską literaturą dla dzieci

Pyszne spotkania dla najmłodszych czytelników z Hesią i jej przyjaciółmi z Domu Dziecka Słonecznik – bohaterami książki Pyszna środa pisarki Ivy Procházkovej w tłumaczeniu Julii Różewicz, która w Czechach doczekała się licznych wznowień i inscenizacji w teatrze lalkowym. W rolę przewodniczki po świecie, w którym na głowach rosną jabłka, a dzieci znajduje się w pociągu, przy pomocy młodych aktorów z Ogniska Teatralnego „U Machulskich“, wcieli się autorka ilustracji do książki – KASIA MICHAŁKIEWICZ-HANSEN. Podczas spotkań kiermasz książek Wydawnictwa Afera z Wrocławia.

 

 

12 czerwca (środa) 19:00 / Mazowiecki Instytut Kultury
WIESŁAW MYŚLIWSKI – wszystko jest pamięcią

Myśliwski po czesku? Spotkanie z wybitnym polskim pisarzem, dwukrotnym laureatem Nagrody Literackiej „Nike“ – WIESŁAWEM MYŚLIWSKIM i tłumaczką jego prozy na język czeski –  LENKĄ KUHAR DAŇHELOVĄ. Rozmowę poprowadzi JANUSZ DRZEWUCKI – krytyk literacki, poeta, dziennikarz i wydawca,  przewodniczący jury Nagrody Literackiej m. st. Warszawy. Fragmenty najnowszej książki autora – Ucho igielne, przeczyta aktor KRZYSZTOF GOSZTYŁA.

 

PROGRAM I INFORMACJE: mik.waw.pl, warsaw.czechcentres.cz

 

Organizatorzy: Mazowiecki Instytut Kultury, Czeskie Centrum w Warszawie
Współorganizator:
Instytut Polski w Pradze

Partnerzy: Fundacja Instytut Reportażu, Instytut Pamięci Narodowej, Akademia Teatralna w Warszawie, Wydawnictwo Afera, Wydawnictwo Atut, Ognisko Teatralne „U Machulskich“, Targi Książki, International
Festival of Warsaw

Honorowy Patronat Ambasadora Republiki Czeskiej w Polsce

 

 

Zespół programowy:

Elżbieta Szymańska, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. / Mazowiecki Instytut Kultury, kuratorka i  główna koordynatorka projektu

Taťjana Langášková, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. / Dyrektor Czeskiego Centrum w Warszawie
Edyta Serafin,
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. / Czeskie Centrum w Warszawie

 

 

 

WYSTAWY| EXHIBITIONS

Wystawy

 

WYSTAWY, WYDARZENIA PLASTYCZNE

Wstęp wolny na wszystkie wystawy

 

 

 

GALERIA ELEKTOR

Warszawa, Galeria Elektor, ul. Elektoralna 12

 

Maria Piątek My Titanic online 

do 21 czerwca

W pracach pokazywanych na wystawie My Titanic online widz odnajdzie wiele znaków i symboli należących do zbiorowej wyobraźni: sloganów zaczerpniętych z reklam, tekstów piosenek, wizerunków postaci znanych z popularnych filmów. Na płótnach układają się one w ciąg niekończących się skojarzeń i stanowią rodzaj opowieści o prywatnym postrzeganiu rzeczywistości wokół.

Dla Marii Piątek wizualne komunikaty, które bombardują nas każdego dnia, to budulec jej malarskiego języka, którym artystka stara się opisać swoistego rodzaju katastrofę nadmiaru bodźców ją otaczających. Zestawiając poszczególne znaki we własne całości, próbuje nadać im osobisty, wręcz intymny charakter, przywłaszczyć je na swój własny użytek opisu tego co jej najbliższe. Misternie zbudowane konstrukcje połączonych znaków składają się na obraz codzienności skazanej na nieuchronne przemijanie. Malarstwo, a w nim sekwencje znaków to świadectwo trwania, bycia tu i teraz, bycia w kontakcie – BYCIA ONLINE.

 

Maria Piątek, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem w Pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego w 1997 roku. W 2012 obroniła doktorat z Malarstwa na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Obecnie pracuje jako wykładowca na kierunku Grafika w Społecznej Akademii Nauk w Warszawie.

Wybrane wystawy:

1.     2019 – Galeria Apteka Sztuki w Warszawie – wystawa malarstwa pt. Mind mapping

2.     2018 – Galeria 022 w Warszawie (OWZPAP) – wystawa malarstwa pt. Half human/Half woman

3.     2018 – Galeria Wydziału Sztuki Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie – wystawa malarstwa pt. Half human/Half woman

4.     2016 – Galeria BERLIN BLUE Art Space w Berlinie – wystawa malarstwa Privat wall

5.     2016 – Galeria M.A.S.H w Remagen (Niemcy) – wystawa malarstwa i rysunku Never ending story

6.     2015 – Centrum Promocji Kultury na Pradze Południe – wystawa Dokądkolwiek pójdę wrócę do siebie

7.     2014 – Galeria Ventimiglia Włochy My  heros

8.     2014 – Galeria Sztuki Współczesnej Muzeum Północno-Mazowieckiego w Łomży – wystawa  i działanie interaktywne Dokądkolwiek pójdę na facebooku

9.     2013 – galeria  Wystawa w Warszawie – wystawa Dokądkolwiek pójdę na facebooku

10.2011 – galeria OWZPAP Lufcik w Warszawie – wystawa Window shopping

11.2010 – galeria POSK w Londynie – Suitcase

12.2010 – galeria Wystawa w Warszawie – cykl obrazów James Bond i inni,

13.2009 – galeria Wytwórnia w Warszawie – cykl obrazów Warszawa - miejsce zbiórki do ewakuacji

 

Koordynator/kontakt: Paulina Czajor, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 586 42 10

 

GALERIA FOKSAL

GALERIA FOKSAL

Warszawa, ul. Foksal 1/4

Czynna: pn.–śr., pt. 12:00–18:00; czw. 12:00–19:00

tel. 22 827 62 43, www.galeriafoksal.pl


Tale of Tales (Auriea Harvey, Michaël Samyn) Cricoterie

Wystawa czynna: do 7 czerwca

Cricoterie to wirtualna symulacja w technice VR badająca charakter tego nowego medium. Michaël Samyn i Auriea Harvey (Tale of Tales) stworzyli wirtualną przestrzeń, nadając jej określoną mechanikę, i oddając użytkownikowi do testowania i eksploracji. Cricoterie ujawnia punkty przecięcia między rzeczywistością wirtualną a materialną oraz stawia pytanie o status obiektów i postaci w wirtualnym świecie.

Wątek manekinów oraz postaci zajmującej nadrzędną pozycję w danej rzeczywistości, mającej władzę nad rozgrywającym się wokół przedstawieniem (programem), okazał się zaskakująco kompatybilny z tematami twórczości Tadeusza Kantora. W symulacji Cricoterie artyści zaczerpnęli z niej niektóre wątki, postaci i idee, inspirując się nimi przy rozwijaniu programu i projektowaniu.

Jak deklarują Tale of Tales: Większość naszych gier odbiegała od konwencji formy, a tym razem zupełnie zrywamy z tą tradycją. Nawet jeśli w «The Endless Forest» nie ma celów, w klasycznym dla gier wideo rozumieniu, to została zaprojektowana w odpowiedzi na gry wideo. Nasze nowe prace, także projekt «VR Kantor», nie powstały w tym kluczu. Nie zaczynamy pracy z założeniem, że robimy grę wideo. Po prostu używamy komputera jako medium do tworzenia sztuki. I projektujemy wszystko w taki sposób, który jest najbardziej odpowiedni dla danego projektu.

 

Cricoterie jest projektem Michaëla Samyna i Auriea’i Harvey powstałym we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza, Fundacją im. Tadeusza Kantora, oraz VAF.

 

Tale of Tales to duet (Auriea Harvey i Michaël Samyn) artystów tworzących gry komputerowe i sztukę elektroniczną. Auriea Harvey (USA) i Michaël Samyn (Belgia) poznali się przez Internet. Swoje wczesne prace elektroniczne tworzyli w czasach net-artu, początkowo jako Entropy8Zuper! Wraz z rozwojem technik cyfrowych i sieci jako medium, artyści przenieśli swoją uwagę na środowisko i mechanikę gier komputerowych i założyli studio Tale of Tales. Tworzyli niezależne gry komputerowe badające możliwości tego medium oraz kwestionując przyjęte w nim rozwiązania, systemy narracyjne i mechaniki.

Auriea Harvey i Michaël Samyn prowadzą studio w Gandawie, którego celem jest tworzenie interaktywnych produkcji porównywalnych ze sztuką. Harvey i Samyn uważają, że branża gier komputerowych poszła w złym kierunku, kierując się komercją, zamiast wartościami artystycznymi. Studio rozpoczęło działalność niedokończonym projektem pod tytułem 8, czerpiącym inspirację z baśni Śpiąca królewna, którego publikacji odmówili wydawcy gier. Rozczarowani Harvey i Samyn zdecydowali się na działalność niezależną. W 2005 roku stworzyli grę MMO pod tytułem The Endless Forest, w której poszczególni gracze wcielali się w jelenie o ludzkich twarzach. W 2008 roku ukazało się kolejne dzieło studia pod tytułem The Graveyard, pełna specyficznego klimatu opowieść o staruszce przemierzającej cmentarz. Ich gry, takie jak The Path (2009), czy Sunset (2014), zwróciły na siebie uwagę zarówno komentatorów branży gier, jak i świata kultury, m.in. problematyzowaniem kwestii fabularności i celowości działania w grze.

 

Koordynator/kontakt: Lech Stangret, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,
+ (48) 22 827 62 43

 

Partnerzy:

Instytut Adama Mickiewicza

Fundacja im. Tadeusza Kantora

 

 

Fot. 1. Auriea i Michaël, fot. Tale of Tales

Fot. 2.  Cricoterie – logo projektu

Fot. 3.  Cricoterie, Tale of Tales

 

 

 

GALERIA TEST

Warszawa, ul. Marszałkowska 34/50

Czynna: wt., śr., pt. 11:00–17:00; czw. 11:00–19:00; sob. 11:00–15:00, tel. 22 622 66 83 www.galeriatest.pl

 

Wystawa rzeźby Antoniego Janusza Pastwy Animalia

do 19 czerwca

Antoni Janusz Pastwa urodził się w 1944 roku w Brzózie k/ Kozienic. Studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie; kształcił się w Pracowniach prof. M. Wnuka i prof. S. Słoniny; dyplom pod kierunkiem prof. J.B. Chmielewskiego (1970). Od 1992 roku jest profesorem sztuk plastycznych. Związany z macierzystą uczelnią, m.in. czterokrotnie sprawował funkcję Dziekana Wydziału Rzeźby, obecnie prowadzi Pracownię Dyplomującą na tymże wydziale. Wielokrotnie uczestniczył w pracach jury ogólnopolskich konkursów rzeźbiarskich (m.in. II edycji Konfrontacji Sztuki). Działał w radach programowych przy instytucjach kultury. Zajmuje się głównie rzeźbą i rysunkiem. Swoje prace prezentował na wystawach indywidualnych (ma ich w swoim dorobku ponad 30) oraz zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Warszawie, Krakowie, Białymstoku, Olsztynie, Orońsku, Poznaniu, Zamościu, a także w Rzymie, Madrycie i niemieckim Duisburgu. Jest laureatem licznych nagród i wyróżnień, m.in. I Nagrody – w Ogólnopolskim konkursie na pomnik Józefa Brandta w Orońsku (1973) i na Międzynarodowym Biennale Sport w sztuce w Madrycie (1977), Złotego Wawrzynu Olimpijskiego (2004), Nagrody im. Brata Alberta (2009), Srebrnego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2011); wielokrotnie wyróżniany Nagrodą Ministra Kultury, Nagrodą Rektora za działalność pedagogiczną. Twórca rzeźb w przestrzeni publicznej, m.in. projektów pomników Józefa Brandta w Orońsku (1973), Henryka Wieniawskiego w Lublinie (1977), wspólnych realizacji z Adamem Myjakiem – Pomnika Katyńskiego w Warszawie (1981) i Kwadrygi na frontonie warszawskiego Teatru Wielkiego (2002). Z jego licznych realizacji wyróżnić należy także rzeźbę Ulisses w Villany na Węgrzech, reliefy na gmachu „Rezydencja Foksal” oraz liczne portrety ludzi kultury i nauki. Prace Artysty znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Okręgowego im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Muzeum Sportu w Madrycie i Muzeum Olimpijskiego w Lozannie, w galeriach Poznania, Kielc, a także w kolekcjach prywatnych w kraju i wielu miejscach świata. Jego pracy twórczej, poświęcono wiele artykułów katalogów i albumów.

Piotr Szubert napisał, że w pracach Antoniego Janusza Pastwy „zaklęty jest niemożliwy do oddania słowami poemat filozoficzny. Przeplatającymi się weń wątkami są rozmyślania o czasie i przestrzeni, o przemijaniu, a także refleksje autotematyczne – o tworzywie i jego naturze oraz tradycji i granicach rzeźby. Jest w nich coś, co każe myśleć o wzmiankowanym przez Schillera stanie pośrednim między materią a formą”.

Wiersz K. Karaska i fragmenty tekstów J. Kucza i J. Mikołajewskiego z materiałów do katalogu towarzyszącego wystawie rzeźby A.J. Pastwy:

 

Tors Heraklesa z Belwederu

      Januszowi Pastwie

 

Piękno tej skały większe jest, niż gdyby

skończoną postać jej wiatr i deszcz ociosał.

Jak gdyby w rękach losu spłonęła, niby

pochodnia, której rysom

dłuto i topór rzeźbiarza nie sprostał.

 

Rozpierzchłe kształty, powieki zwietrzałe

– dłonią jakiego mistrza wykuło je dłuto? –

są jak szaleństwem oczy ociemniałe,

które z przyczyny ciosu pozbyły się łupu,

pozostał tors.

 

Ręce, nogi, głowa

krążą w atomach, przemienione ręką

barbarzyńcy, który z rumowiska

uniósł swój świat

pełen lodowej udręki.

 

Więc potem największy rzeźbiarz, czas,

dokonał reszty

wieniec zakładając na jej skronie,

nie krwawi już. I tylko w jej mięśniach

krew niewidzialna do uszu nam dzwoni.

 

Krzysztof Karasek

 

 

„...Rzeźby z cykli CIENIE są pozycjami wyjątkowymi w całym dorobku Janusza Pastwy. Są pozycjami wyjątkowymi we współczesnej rzeźbie polskiej. W domyśle tych rzeźb drzemie potencjał i siła zdolna wyzwolić u odbiorcy skojarzenia powstałe z naszych ludzkich doświadczeń i porwać je z całym naszym poczuciem ludzkiego bytu. Cała ich rozpędzona anatomia porywa naszą wyobraźnię jak morska fala. Autor buduje swoje obiekty, stosując redukcję środków artystycznego wyrażania do niezbędnych. Pojawia się ruch niosący zamiar myśli wiodącej. Jest w tej pędzącej materii odwaga i rosnące marzenie wyrażania zamysłu w sposób nowatorski. Cała skala rzemiosła artystycznego, cała jego inżynieria techniczna układa się w zgodzie porozumienia celu całego przedsięwzięcia twórczego. Spotkanie ze sztuką Pastwy to przeżycie uzależnione wyjątkowo od naszych percepcyjnych możliwości.

Kreatywny stosunek odbiorcy do oglądanego dzieła jest tu zasadą stosowaną w pojmowaniu wartości, jakie dzieło niesie. Ta sztuka szuka odbiorcy wolnego od dosłownego czytania rzeczywistości, posiadającego dar poetyckiego formowania znaczeń powstałej nowej autorskiej wizji rzeczywistości. Jest także miejscem filozoficznego pojmowania rzeźbiarskich sformułowań.”

Jan Kucz

 

...Nie można powiedzieć, że przedstawienia Pastwy są tylko dramatyczne przez fakt, że są bolesne, ani że są tylko wzniosłe przez fakt, że ilustrują komponentę boską i wieczną. Rozpatrując zagadnienie na poziomie czystej spekulacji, to co w człowieku boskie powinno krzepić, dawać pociechę i oparcie, przypominać wzniosłe powołanie. Jednak Pastwa wie doskonale, że uniwersalna zasada człowieczeństwa jest również magmą, która pożera wszelkie cechy indywidualne. Z drugiej strony jest świadomy i tego, że to, co człowieka wyróżnia w oczach innych ludzi, bez oparcia na uniwersalnym fundamencie, skazane jest na rychły koniec.

Jarosław Mikołajewski

 

 

Fragment wiersza Uty Przyboś z ostatniego tomiku wierszy Tykanie

 

Kwitnienia

„…stworzył je bowiem Twórca piękności”

                                                                                                                      Mdr 13,3

 

najpierw naga magnolia stanęła bezwstydnie

w samej kwietnej bieliźnie

rozwarła konary

biel tarnin nabrzmiała lubieżnie

żółtym brzękiem pszczelim

bzy z konwaliami ścigały się wonnie

o rozkosz muśnięć owadzich

pieśń miłości pleść poczęły powoje…

 

aż złoto mleczy rozsypało się w gwiezdny pył

rdzą przemijania bzy podeszły

a przybysz zza oceanu – drapieżna akacja –

okryła się pierzynką zdartą z kasztanowców

 

Namiętne drzewa! Wy nie macie śmierci zatwierdzonej w ciele,

Ale to my twardo twierdzimy, żeśmy nieśmiertelni.

 

Koordynator/kontakt: Apoloniusz Węgłowski, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,
tel. 22 622 66 83

 

Zdjęcia: – 2 rzeźb A. Pastwy

1.     Koń IV z cyklu Cienie, drewno, 105 x 205 x 160 cm, 2010

2.     Postać z cyklu Cienie, brąz, 21 x 8 x 27 cm, 2003

– okładka tomiku Tykanie wg projektu Pawła Nowakowskiego

– 3 zdjęcia: rzeźbiarza A.J. Pastwy – fot. Erazm Ciołek

poetki Uty Przyboś – fot. Andrey Kulikov

aktora Grzegorza Artmana – fot. Jolanta Bedyńska

 

 

Wystawa prac Anny Kacprzak Fantasmagoria

Wernisaż: 25 czerwca (wt.) 19:00

26–29 czerwca

 

Anna Kacprzak urodziła się w 1979 r. w Warszawie, w rodzinie artystów od pokoleń. Dziadek, Tadeusz Szymański, był absolwentem krakowskiej ASP i wybitnym twórcą szkła artystycznego. Rodzice, absolwenci warszawskiej ASP, Małgorzata i Wiesław Faber są cenionymi konserwatorami. Siostra, ukończyła ASP w Warszawie na Wydziale Grafiki.

Anna Kacprzak równocześnie ukończyła Wydział Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki (kierunek Konserwacja Malarstwa) oraz studia pedagogiczne. Obecnie jest doktorantką na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP. Od 2006 roku swoje prace pokazuje na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Mieszka z rodziną w Warszawie.

 

Prace, które będą pokazane na wystawie w Galerii Test są wykonane w technice płaskiej i wklęsłej; serigrafii i serigrafii połączonej z odpryskiem.

 

Odprysk – rodzaj druku wklęsłego, który polega na tworzeniu matrycy na wypolerowanej płycie metalowej za pomocą trawienia.

 

Sitodruk, serigrafia – technika druku, w której formą drukową jest szablon nałożony na drobną siatkę tkaną, metalową lub wykonaną z włókien syntetycznych. Wykonanie odbitki polega na przetłaczaniu farby przez matrycę.

 

Część prac jest wykonana farbami termicznymi; artystka zastosowała unikalną technologię; są to pierwsze sitodruki wykonywane za pomocą farb zmieniających kolor w różnych temperaturach.

 

Artystka mówi o sobie: „Z pracy konserwatorskiej czerpię precyzję i umiejętności porozumienia z drugim twórcą poza słowami i czasem. Cenię sobie tradycję malarską i kunszt warsztatowy. Spełniam się, malując, rysując ilustracje, tworząc grafiki. Prowadzę zajęcia artystyczne z dziećmi i dorosłymi. Współtworzę szkołę Produkcji Wnętrz i Designu. Uprawiam również ceramikę. Istotnym zajęciem jest czas, jaki poświęcam na rysowanie ilustracji dla dzieci. Z książką dziecięcą wiążę najbliższą przyszłość.

Swoje prace wykonuję w Pracowni Warsztatu Grafiki ze szczególnym uwzględnieniem techniki serigrafii. Pomagam w zakresie kształcenia, przygotowuję absolwentów do świadomego i odpowiedzialnego realizowania własnych koncepcji artystycznych w dziedzinie grafiki sitodruku.

Praca i przebywanie w pracowni jest moim istotnym bodźcem kreacyjnym w procesie dydaktycznym i twórczym.

Praca twórcza jest świadectwem mojej dojrzałości artystycznej i wyznacza dalszy kierunek mojego rozwoju.”

 

Zdjęcia: artystki

            4 prac:

Miraż z cyklu Fantasmagoria, sitodruk, 80 x 60 cm, 2018

Fantom z cyklu Fantasmagoria, sitodruk, 80 x 60 cm, 2018

z cyklu Fantasmagoria, sitodruk, 80 x 60 cm, 2018

Miraż z cyklu Fantasmagoria, sitodruk, 80 x 60 cm, 2018

 

 

 

GALERIA XX1

 

GALERIA XX1

Warszawa, Al. Jana Pawła II 36

Czynna: wt.śr., pt. 11:00–17:00; czw. 13:00–19:00; sob. 11:0015:00, tel. 22 620 78 72, www.galeriaxx1.pl

 

 

Izabella Bryzek Nieistniejąca roślina

Wernisaż: 14 czerwca (pt.)  18:00

15 czerwca– 19 lipca

 

(...)

Stoję przy sztucznym zbiorniku z wodą. Jedną osobę trzymam za rękę, druga wskazuje dłonią na niewielką tabliczkę z opisem. Proponuje mi zwrócenie uwagi na wydrukowany tekst, ciekawostkę.

Jest to opis rośliny odkrytej w rejonie lasów Amazonii. Czytam, że kwiaty tej rośliny wytwarzają ciepło i zapach wabiący żuki. Owady wlatują do ich kielichów i zostają w nich uwięzione na noc. W tym czasie kwiaty zmieniają się z żeńskich na męskie, a barwa ich z białej na różową. Po zapyleniu żuk wydostaje się spomiędzy płatków odlatując do kolejnego pąku, natomiast zapylony kwiat tonie w wodzie, na której jeszcze przed chwilą się unosił.

 

W ten sposób moje wspomnienia stały się wspólne ze wspomnieniami tysięcy innych osób, które przeczytały ten sam opis. Poznaliśmy amazońską roślinę, której (większości z nas) nigdy nie będzie nam dane oglądać razem z żukiem, gdyż w ogrodach botanicznych zapylane są ręcznie. A jednak każde z nas widziało ten proces chociaż przez moment w swojej wyobraźni. I teraz, gdy któreś z nas o tym pomyśli, żuk zapyla kwiat na innym krańcu świata.

(...)

Żuk zamykany na noc w kwiecie nigdy nie będzie tak ważny jak afery międzynarodowe, a mimo to, mam nieodparte wrażenie, że każdy z nas powinien odszukać swój "mało ważny", roślinny, zwierzęcy, pozaziemski, a przede wszystkim nieczłowieczy "mit", do którego będzie wracać myślami.

 

Czuję, że ja i ta nieistniejąca roślina mamy wspólną przeszłość.

 

(Izabella Bryzek)

 

Izabella Bryzek urodziła się w 1989 roku w Warszawie. W 2013 roku ukończyła studia z Wyróżnieniem Rektorskim na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Brała udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych między innymi w Tate Liverpool, CSW Warszawa, BWA Zielona Góra, Galeria Promocyjna, Oxford University Press. Posługuje się różnymi mediami i technikami, takimi jak malarstwo, instalacja, fotografia, kolaż. Głównym tematem, jaki podejmuje w swojej twórczości, jest relacja człowieka z kosmosem (naturą) i kontemplacja jego w nim miejsca.

 

Koordynator/kontakt: Agnieszka Rogóz, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 620 78 72

 

 

Anna Kopyto Trzy lata później

Wernisaż: 14 czerwca (pt.)  18:00

15 czerwca– 19 lipca

 

„Przezroczystość wody, a czasem przezroczystość pokrywającego ją lodu, była zapewne inspiracją do wykorzystania wielkich płyt polimerowowęglanowych jako podłoża do twórczego działania i później aranżacji przestrzeni wystawy. Mające cechy szkła wielkie tafle spontanicznie plamione laserunkiem i wyraźnymi plamami czarnej farby tworzą kolekcje niezależnych w swym założeniu obiektów, będących sumującą się przez swój charakter całością. Ich specyfika, półprzezroczystość, różnego charakteru plamy i przyciemnienia mogą przedstawiać spekulacje na temat pierwszych form życia, które ponoć w wodzie się zaczęło, jak też mogą kojarzyć się z kliszami rentgenowskimi – tak dobrze nam znanymi – w skali człowieka.

Nie są to klasyczne obrazy, wobec których istnieją tradycyjne uwarunkowania ekspozycji i dla których z reguły odniesieniem są ściany. Te prace dawały wiele możliwości i tworzyły wiele wystawienniczych dylematów. (…) Wszystko razem, sądzę, jest udaną realizacją zobrazowania założenia, w którym doznania wzrokowe i refleksja wzajemnie się mają dopełniać. (...)

Autorka nie chce, by jej dzieło zostało zbyt szybko zdestruowane, ale ma świadomość, że czas także wobec niego nie jest łaskawy. A na niektórych płytach we fragmentach grubo kładzionej farby pojawia się krakelura, będąca w klasycznym malarstwie materialnym znakiem mijającego czasu.

Doceniam odwagę Anny Kopyto w realizacji zamierzenia, na które w przeciwieństwie do tradycyjnych wypowiedzi artystycznych, jednoznacznie oczywistych, nie ma wzorców, do których można się odwołać. Podjęła ryzyko i uważam, bazując na dokumentacji, że osiągnęła swój cel, tworząc przestrzenną kompozycję atrakcyjną wizualnie, o dużych możliwościach kombinatoryki, oddziaływującą na widza także emocjonalnie. Praca ta różnie aranżowana w innych wnętrzach będzie zapewne tworzyła zaskakujące efekty, być może także dla samej autorki.”

 

Prof. zw. dr hab. Jacek Dyrzyński

 

Anna Kopyto – urodzona 19 maja 1985 r. Artystka intermedialna, pedagog, doktor sztuki. Studiowała na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Dyplom magisterski pt. Reminiscencje wodne obroniła w 2010 r.

Tematem jej prac są elementy świata przyrody oraz ich odniesienie do człowieka. Jednym z najczęściej przedstawianych żywiołów jest woda.

 

Trzy lata później to kolejna indywidualna wystawa artystki. Ściśle związana z dyplomem doktorskim obronionym pod skrzydłami Ewy Pełki w lipcu 2017 r. Instalacja zakłada element przypadku oraz zmiany w strukturze dzieła, które mogą zachodzić pod wpływem czasu. Trzy lata później to de facto Struktury akwatyczne po upływie trzech lat od ich powstania w pracowni artystki.

 

Koordynator/kontakt: Agnieszka Rogóz, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 620 78 72

 

NA MAZOWSZU

 

 

2 CZERWCA (niedz.) 18:00

Mazowsze w Koronie

Muzyczne Wieczory w zabytkach architektury mazowieckiej

Edycja XVI

Koncert III /167.

 

Nadarzyn, Kościół pw. Świętego Klemensa Papieża Męczennika    

2019 – Rok Stanisława Moniuszki

 

Koncert III (konsekwentnie, jw.) (167.)

Etno Moniuszko


WYKONAWCY:
Maria Pomianowska – staropolskie i azjatyckie fidele kolanowe
Hubert Giziewski – akordeon

PROGRAM:

Będzie to spotkanie dwóch wybitnych instrumentalistów – Profesor  Marii Pomianowskiej i Huberta Giziewskiego. Maria Pomianowska, ikona world music, rekonstruktorka staropolskich instrumentów – fideli płockiej i suki biłgorajskiej, wejdzie w muzyczny dialog
z Hubertem Giziewskim występującym na całym świecie na współczesnym akordeonie koncertowym.
W programie koncertu zabrzmią wyjątkowe aranżacje ludowych mazurów, oberków i kujawiaków Stanisława Moniuszki. Całość dopełnią pieśni kompozytora przełożone na instrumenty etniczne oraz tzw. „biały głos”, a także improwizacje oparte o melodyczne motywy moniuszkowskie.

 

 

Małgorzata Ewa Kalicińska/MIK
Autor i Koordynator Festiwalu Mazowsze w Koronie

 





 

 

TEATR  MAZOWIECKI

Spektakle na Mazowszu

 

4 CZERWCA (wt.)  19:00

A MIAŁ BYĆ CUD

SPEKTAKL Z PIOSENKAMI AGNIESZKI OSIECKIEJ

występują: Halina Rowicka, Jacek Kawalec, Mikołaj Hertel

Płońsk| Miejskie Centrum Kultury

 

 

 

SWING CLUB NA MAZOWSZU

 

2 CZERWCA (niedz.) 18:00

RB DIXIE FIVE

Swing Club na Mazowszu

Siedlce| Sala Biała Miejskiego Ośrodka Kultury w Siedlcach

 

Wykonawcy:
RB DIXIE FIVE

Roman Bartnicki – suzafon

Dominik Mietła – trąbka

Janusz Witko – klarnet, saksofon sopranowy, tenorowy

Dymitr Markiewicz – puzon

Wiktor Zydroń – banjo.

 

Adam Ferch – prowadzenie koncertu

 

W 2019 roku Mazowiecki Instytut Kultury prezentuje czwartą już edycję cyklu Swing Club na Mazowszu. Podobnie jak dotychczas projekt nawiązuje bezpośrednio do realizowanego w Warszawie już siódmy rok cyklu spotkań muzycznych – Swing Club, w ramach którego odbyło się już ponad 80 koncertów i wystąpiło ponad 400 wykonawców.

 

Program cyklu Swing Club na Mazowszu jest zróżnicowany stylistycznie – od jazzu tradycyjnego, poprzez swing, do bardziej współczesnych form jazzowych. Koncerty prowadzi inicjator i gospodarz Swing Club – Adam Ferch – zasłużony propagator jazzu, niekwestionowany autorytet w tej dziedzinie, w 1954 r. współzałożyciel Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego.

W 2019 roku Mazowiecki Instytut Kultury prezentuje czwartą już edycję cyklu Swing Club na Mazowszu.

 

Miejski Ośrodek Kultury w Siedlcach należy do grona stałych partnerów Mazowieckiego Instytutu Kultury w realizacji Swing Clubu na Mazowszu. W 2019 roku w ramach cyklu planowane są w Siedlcach 3 koncerty.

 

Drugi już w tym roku koncert odbędzie się 2 czerwca. Zaprezentowany zostanie stary, dobry jazz. Z programem w stylu nowoorleańskim wystąpi RB Dixie Five.

 

 

RB DIXIE FIVE – założony został w 2014 roku przez jego leadera, multiinstrumentalistę – Romana Bartnickiego. Zespół wykonuje muzykę w stylu nowoorleańskim, tzn. w typowym dla Nowego Orleanu i tamtejszych ulicznych parad składzie instrumentalnym: Roman Bartnicki – suzafon, Dymitr Markiewicz – puzon, Janusz Witko – klarnet, Dominik Mietła – trąbka, Roman Zydroń – banjo.

Na repertuar zespołu duży wpływ wywarła muzyka wykonywana przez artystów, których kariery muzyczne miały początki w Nowym Orleanie, a mianowicie: Louisa Armstronga, Kida Ory, Joe „King” Olivera.

Choć zespół jest młody, to grają w nim doświadczeni muzycy, absolwenci klasycznych szkół muzycznych i wydziałów jazzu tych uczelni.
Dużą popularnością cieszą się w ich wykonaniu parady uliczne przeprowadzane na wzór parad
w Nowym Orleanie (dwukrotny pobyt leadera w Nowym Orleanie). Zespół jest laureatem Międzynarodowego Festiwalu Jazzu Tradycyjnego w Iławie – Old Jazz Meeting: Złota Tarka 2015.

 

Bilety: 20 zł do nabycia w kasach MOK w Siedlcach przy ul. Pułaskiego 6 i ul. Sienkiewicza 63

 

Koordynator/kontakt: Piotr Mazur, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 586 42 35

Organizator: Mazowiecki Instytut Kultury

Współorganizator: Miejski Ośrodek Kultury w Siedlcach, Sebastian Gumiński, 25 794 31 07, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,

Współfinansujący: STOART

 

2 zdj. RB DIXIE FIVE (fot. z archiwum zespołu w załączeniu)

Logo SCnM (nowe) /w dyspozycji DMiP/

Logo STOART /j.w./

 

12 CZERWCA (śr.) 18:00

RB DIXIE FIVE

Swing Club na Mazowszu

Sokołów Podlaski| Sokołowski Ośrodek Kultury

 

Wykonawcy:
RB DIXIE FIVE

Roman Bartnicki – suzafon

Dominik Mietła – trąbka

Janusz Witko – klarnet, saksofon sopranowy, tenorowy

Dymitr Markiewicz – puzon

Wiktor Zydroń – banjo.

 

Adam Ferch – prowadzenie koncertu

 

W 2019 roku Mazowiecki Instytut Kultury prezentuje czwartą już edycję cyklu Swing Club na Mazowszu. Podobnie jak dotychczas projekt nawiązuje bezpośrednio do realizowanego w Warszawie już siódmy rok cyklu spotkań muzycznych – Swing Club, w ramach którego odbyło się już ponad 80 koncertów i wystąpiło ponad 400 wykonawców.

 

Program cyklu Swing Club na Mazowszu jest zróżnicowany stylistycznie – od jazzu tradycyjnego, poprzez swing, do bardziej współczesnych form jazzowych. Koncerty prowadzi inicjator i gospodarz Swing Club – Adam Ferch – zasłużony propagator jazzu, niekwestionowany autorytet w tej dziedzinie, w 1954 r. współzałożyciel Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego.

W 2019 roku Mazowiecki Instytut Kultury prezentuje czwartą już edycję cyklu Swing Club na Mazowszu.

 

Sokołowski Ośrodek Kultury należy do grona stałych partnerów Mazowieckiego Instytutu Kultury w realizacji Swing Clubu na Mazowszu. W 2019 roku w ramach cyklu planowane są w Sokołowie Podlaskim 3 koncerty.

 

Pierwszy koncert odbędzie się 12 czerwca br. Zaprezentowany zostanie stary, dobry jazz. Z programem w stylu nowoorleańskim wystąpi RB Dixie Five.

 

RB DIXIE FIVE – założony został w 2014 roku przez jego leadera, multiinstrumentalistę – Romana Bartnickiego. Zespół wykonuje muzykę w stylu nowoorleańskim, tzn. w typowym dla Nowego Orleanu i tamtejszych ulicznych parad składzie instrumentalnym: Roman Bartnicki – suzafon, Dymitr Markiewicz – puzon, Janusz Witko – klarnet, Dominik Mietła – trąbka, Roman Zydroń – banjo.

Na repertuar zespołu duży wpływ wywarła muzyka wykonywana przez artystów, których kariery muzyczne miały początki w Nowym Orleanie, a mianowicie: Louisa Armstronga, Kida Ory, Joe „King” Olivera.

Choć zespół jest młody, to grają w nim doświadczeni muzycy, absolwenci klasycznych szkół muzycznych i wydziałów jazzu tych uczelni.
Dużą popularnością cieszą się w ich wykonaniu parady uliczne przeprowadzane na wzór parad
w Nowym Orleanie (dwukrotny pobyt leadera w Nowym Orleanie). Zespół jest laureatem Międzynarodowego Festiwalu Jazzu Tradycyjnego w Iławie – Old Jazz Meeting: Złota Tarka 2015.

 

Bilety: 20 zł

 

Koordynator/kontakt: Piotr Mazur, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 586 42 35

Organizator: Mazowiecki Instytut Kultury

Współorganizator: Sokołowski Ośrodek Kultury, Alina Simanowicz, 25 787 24 38, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Współfinansujący: STOART

 

2 zdj. RB DIXIE FIVE (fot. z archiwum zespołu w załączeniu)

Logo SCnM (nowe) /w dyspozycji DMiP/

Logo STOART /j.w./

 

 

29 CZERWCA (sob.) 19:00

WARSZAWSKA ORKIESTRA SENTYMENTALNA

Swing Club na Mazowszu

Izabelin| Centrum Kultury Izabelin

 

Wykonawcy:

WARSZAWSKA ORKIESTRA SENTYMENTALNA

Gabriela Mościcka /śpiew, akordeon/

Lena Nowak /klarnet, śpiew/

Kazimierz Nitkiewicz /trąbka/

Krzysztof Baranowski /mandolina, gitara/

Mateusz Kowalski /perkusjonalia, śpiew/

Jakub Fedak /wibrafon/

Łukasz Owczynnikow /kontrabas/

 

Adam Ferch – prowadzenie koncertu

 

 

W 2019 roku Mazowiecki Instytut Kultury prezentuje czwartą już edycję cyklu Swing Club na Mazowszu. Podobnie jak dotychczas projekt nawiązuje bezpośrednio do realizowanego w Warszawie już siódmy rok cyklu spotkań muzycznych – Swing Club, w ramach którego odbyło się już ponad 80 koncertów i wystąpiło ponad 400 wykonawców.

 

Program cyklu Swing Club na Mazowszu jest zróżnicowany stylistycznie – od jazzu tradycyjnego, poprzez swing, do bardziej współczesnych form jazzowych. Koncerty prowadzi inicjator i gospodarz Swing Club – Adam Ferch – zasłużony propagator jazzu, niekwestionowany autorytet w tej dziedzinie, w 1954 r. współzałożyciel Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego.

 

Centrum Kultury Izabelin należy do grona stałych partnerów Mazowieckiego Instytutu Kultury w realizacji Swing Clubu na Mazowszu. W 2019 roku w ramach cyklu planowane są w Izabelinie 4 koncerty.

 

Już drugi koncert w tym roku odbędzie się 29 czerwca. Warszawska Orkiestra Sentymentalna przeniesie słuchaczy w muzyczny świat Warszawy okresu dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to stolica po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeżywała niebywały rozkwit, także w dziedzinie kultury. Licznie powstawały wtedy teatry, kabarety literackie, rewiowe. Któż nie słyszał o Qui Pro Quo, Morskim Oku czy Cyruliku Sewilskim? To one lansowały m.in. piosenki, które stawały się później szlagierami śpiewanymi przez całą Warszawę. Jednym słowem – kwitło życie towarzyskie. W tym czasie Warszawie niejednokrotnie przypisywano miano – „Paryż Północy”. Warszawska Orkiestra Sentymentalna w prezentowanych utworach znakomicie oddaje utracone w czasach II wojny światowej piękno stolicy. Malowniczą architekturę jej ulic, powstających nowych dzielnic, szyk i elegancję przeplatającą się, jak w kalejdoskopie, z przeciwstawnościami – rozwarstwieniem społecznym, biedą i niedostatkiem Starego Miasta i obrzeży Warszawy. Tworzy tym samym, niepowtarzalny klimat tamtych czasów.

 

Warszawska Orkiestra Sentymentalna – to zespół przenoszący słuchaczy do czasów, w których królowały przeboje Adama Astona, Henryka Warsa czy Jerzego Petersburskiego. Grupa powstała z zamiłowania do dawnych, przedwojennych melodii i piosenek. Kontynuuje tradycję rewiowych wykonań utworów tanecznych i sentymentalnych, zachowując przy tym ich naturalny i ponadczasowy czar.

Zespół zadebiutował w maju 2015 roku na festiwalu drugiego Programu Polskiego Radia Nowa Tradycja. Rok później ukazał się debiutancki album zespołu Umówmy się na dziś. W październiku 2017 roku Orkiestra wydała drugą płytę Tańcz mój złoty poświęconą muzyce tanecznej. W grudniu tego samego roku ukazał się Śpiewnik kolędowy zawierający obok powszechnie znanych kolęd te, które dziś można znaleźć jedynie w starych kantyczkach czy na płytach winylowych. W listopadzie 2018 roku wydana została płyta Płyń Wisełko opowiadająca o codzienności ułanów, ich ideałach i dramatach, poświęceniu i tęsknocie, a także radości i poczuciu humoru.

 

Bilety: 25 zł

 

Koordynator/kontakt: Piotr Mazur, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., 22 586 42 35

Organizator: Mazowiecki Instytut Kultury

Współorganizator: Centrum Kultury Izabelin, Grzegorz Nowicki, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. 22 752 68 17

Współfinansujący: Związek Artystów Wykonawców STOART

 

7 zdjęć Warszawskiej Orkiestry Sentymentalnej do pobrania (link poniżej)

\\zefir\Wspolny\Dział_Impresariat_Muzyczny\Piotr\Warszawska Orkiestra Sentymentalna

Logo SCnM (nowe) /w dyspozycji DMiP/

Logo STOART /j.w./

 

 

Mazowiecki Instytut Kultury
realizacja: estinet.pl