przejdź do treści

5,12,19 LISTOPADA, Warszawa | NOWE FORMY TEATRU

NOWE FORMY TEATRU

 5,12,19 LISTOPADA 19:00

Wstęp wolny

Próba stworzenia przestrzeni fermentu twórczego. To też dobre miejsce do swobodnego poszukiwania nowych form artystycznego wyrazu w niełatwej, złożonej rzeczywistości, której jesteśmy uczestnikami. Realizatorzy projektu mają także na celu zaproszenie widowni do wspólnego, uważnego studiowania świata. Po co? – Żeby móc go zrozumieć i oswoić.

Program:

5.11.2019 r., godz. 19:00

Czytanie performatywne II, Wykład profesora Mmaa S. Themerson, reż. Michał Telega (AST Kraków)

Wykład Profesora MMAA Stefana Themersona skłania do refleksji nad cywilizacją człowieka. Istota podobna do małpy, na której ciąży obowiązek wyboru między prawą ręką do jedzenia a lewą do czyszczenia butów, w której głowie głosy przekrzykują się tworząc kolejne scenariusze przyszłości, która wplątana w dramat, swojej myśli nie ułagodzi szaleństwem.

Samotność aktora na scenie. Tego, który próbuje się wgryźć w życie takim jakie ono jest, a które oszukuje i kłamie co krok. Zatapianie się w rozdarcie, którego brzegi są ostre i chropowate i znów łapanie się w autoironicznym klinczu wobec widza. Teatr to przestrzeń, w którym jeden mówi a drugi słucha. Słowa wypowiadane, żeby prowadzić zaciekły bój ze śmiercią, opowiadać o euforiach i tragediach ludzkiego losu, żeby móc tworzyć życie nowe. Samotność aktora pogrążonego w teatrze własnych myśli. Próby podczas których aktor przeskakuje sam siebie aby odnaleźć zagubione po urodzeniu klucze rozumienia. Strzępy słów, rozrzuconych fragmentów w pamięci, zapisanych na kartkach własnych wrażeń - one wszystkie wpychają człowieka, aktora w krainę samni. Kto raz w nią wpadnie nigdy z niej nie wyjdzie. Wielu bowiem rzuca obojętne spojrzenia i krytykuje prosty gest rozedrganego pariasa, który wszedł na statek pijany razem z hulaszczym towarzystwem. Teraz w pustkowiu nocy zadaje sobie egoistyczne pytanie o to kim jest. Kierunek raj?

Tekstowisko, tak to nazwijmy. Przez odniesienie do słowa pastwisko. Scena to połeć ziemi porośnięta słowami. Postawmy w centrum nasze odbicie - publiczność. Zadajmy im pytania o to czym lub kim jest człowiek. W jakiej kondycji znajduje się dzisiaj? Dlaczego człowiek wiedzie prym w panowaniu nad światem - inteligencja, pycha?

A gdy w centrum jesteśmy my, ludzie, co o tym myśli termit? Termit to insekt, robak. Jak aktor, tułacz, wędrowiec, uchodźca, uciekinier, podglądacz...

Tekstowisko jest odpowiedzią na tekst Themersona. Próbujemy podjąć dialog z koncepcją sztuki, wypowiedzi scenicznej i rozumienia pojęć, które wytworzył człowiek. Themerson, pisarze, poeci, reformatorzy, rewolucjoniści. Być może nieudolne i nieskładne zdania, które jednak otwierają przestrzenie ludzkiej wrażliwości, stają się dla nas piętrem konstruowanym w czytaniu performatywnym tekstu Wykład Profesora MMAA. 

Reżyseria: Michał Telega

Obsada: Oskar Rybaczek 

// dyskusja  wokół książki Scenariusz na miarę XXI wieku L. Aronson; goście: Agnieszka Kruk (scenarzystka filmowa), Weronika Murek (pisarka), Beniamin Bukowski (dramatopisarz)

Wstęp wolny

12.11.2019 r., godz. 19:00

Czytanie performatywne III, My E. Zamiatin, reż. Maksymilian Nowak (AT Warszawa)

„(...)O co ludzie – od powijaków – modlili się, męczyli? Żeby ktoś raz na zawsze wytłumaczył im, co to jest szczęście – a potem przykuł ich do tego szczęścia łańcuchem.”

Rok 3000. Państwo Jedyne wyrosło i przewyższyło wszystkie poprzednie formy cywilizacji, znalazło bowiem drogę do uniwersalnego szczęścia. Człowiek w końcu został uwolniony od przymusu podejmowania ciągłych decyzji – drogę życiową każdego numeru Państwa Jedynego ustala bowiem Urząd Opieki. Ludzie uwierzyli i oddali się najwyższej formie cywilizacji, dlatego teraz żyją w zagwarantowanym przez nią szczęściu, jedności i zgodzie. Delta – 503, konstruktor Integralu – statku kosmicznego mającego rozpowszechnić wspaniałe dziedzictwo Panstwa Jedynego w każdym zakątku kosmosu. Kiedy jednak ostateczne zwycięstwo jest blisko, bohater zapada na nieuleczalną chorobę – duszę, która staje na jego drodze do szczęścia. Czy uda mu się wyleczyć z duszy i osiągnąć ostateczne szczęście?

Czy wolna wola jest tylko przeszkodą na drodze do osiągnięcia globalnego szczęścia? Dokąd prowadzi bezgraniczna wiara w strukturę społeczną? Czy człowiek pozbawiony wyobraźni jest jeszcze człowiekiem?

Reżyseria: Maks Nowak

Scenografia: Maciej Strzałkowski – Rajca, Stefania Strzałkowska – Rajca

Muzyka: Paulina Atmańska

Współpraca choreograficzna: Barbara Songin

Współpraca dramaturgiczna: Stefania Strzałkowska – Rajca

Obsada: Robert Czerwiński, Zbigniew Konopka, Hubert Fiebig, Marta Parzychowska, Maciej Żmijewski

// dyskusja Człowiek a technologia, gość: dr Ewa Drygalska (Polsko-Japońska Akademia Technik Komputerowych w Warszawie)

dr Ewa Drygalska – historyczka filmu, wykładowczyni PJATK, gdzie prowadzi zajęcia z teorii mediów i sztuki nowych mediów. Wprowadza innowacyjne rozwiązania technologiczne do instytucji publicznych. Pomysłodawczyni pierwszego muzealnego hackathonu Hack Art MNW. Pracowała w Muzeum Narodowym w Warszawie jako specjalistka ds. treści cyfrowych oraz w Muzeum Fryderyka Chopina jako koordynatorka ekspozycji multimedialnej. 

19.11.2019 r., godz. 19:00

Czytanie performatywne IV, Góry Parnasu Cz. Miłosz, reż. Aleksandra Bielewicz (AT Warszawa)

Późno dla rodu ludzkiego.

Jedna za drugą milkną kassandry.

Nie płomieniami, trzaskaniem murów.

To zbliża się na łapkach kota.

Cz. Miłosz

Ziemia po kolejnej apokalipsie. Świat bez ojców, bez bogów, bez autorytetów. Brak nadziei i poczucia jakiejkolwiek ciągłości historycznej. Władza sprawowana jest przez totalitarny Związek Astronautów, zapewniający długowieczność najbardziej oddanym. W takim świecie poszukujący prorok zakłada wspólnotę, która ma na celu odnaleźć godność człowieka. Nazywa ją Gminą Parnasu. Wierzy, że odbudowanie świata jest możliwe. Organizuje pierwsze spotkanie nowo powstającej społeczności.

A czy my wierzymy jeszcze w społeczność? Na jak długo starcza nam zapału, by działać razem? Czy możliwe jest, byśmy przerwali wegetację w spersonalizowanych kokonach konsumpcji i ocalili człowieczeństwo? Budowa Wieży Babel trwa, a czasu, żeby wygenerować nowy, wspólny język i usłyszeć się nawzajem, jest coraz mniej.

TWÓRCY:

SCENARIUSZ I REŻYSERIA: Aleksandra Bielewicz

SCENOGRAFIA I KOSTIUMY: Weronika Wojtach

MUZYKA: Szymon Sutor, Mateusz Zawadzki

ASYSTENTKA REŻYSERKI, WSPÓŁPRACA DRAMATURGICZNA: Dyba Lach

OBSADA:

Katarzyna Lis, Aleksandar Milićević, Mateusz Nędza

// dyskusja z udziałem studentów reżyserii, autorów zaprezentowanych czytań performatywnych

Wstęp wolny

Koordynator/kontakt: Krzysztof Popiołek, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

 

Mazowiecki Instytut Kultury
realizacja: estinet.pl