21 maja | Nie nazywaj tego wiśnią | Czytanie performatywne

Reżyserka, absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Realizowała spektakle w teatrach repertuarowych, m.in. w Narodowym Starym Teatrze (Nieustraszona miłość Eve Adams), Teatrze Współczesnym w Szczecinie (Nie całuj mnie teraz), Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu (Instrukcja dla pań sprzątających), Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi (Wszyscy jesteśmy dziwni), a także we współpracy z niezależnymi instytucjami i kolektywami artystycznymi, takimi jak Komuna Warszawa (Ostatni raz, kiedy moi rodzice byli w Komunie Warszawa) oraz Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ (Lesbian Sunset).

Jej prace były prezentowane na festiwalach w Polsce i za granicą, m.in. podczas Festiwalu Teatru Niezbędnego w Łodzi, 8. i 9. Generation After Showcase w Warszawie, Bliscy Nieznajomi Queer Fest w Poznaniu oraz Drama Queer w Bratysławie. Zdobywały też nagrody, m.in. nagrodę za reżyserię na 28. OKnWPSW oraz Grand Prix Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-teatr” za spektakl Wszyscy jesteśmy dziwni.

W swojej pracy rozwija projekty oparte na artystycznym researchu, skupione wokół queerowych herstorii i biografii. Obecnie studiuje też na kierunku Płeć i seksualność na Uniwersytecie Warszawskim, poszukując bardziej społecznych modeli pracy teatralnej, wykraczających poza instytucjonalne ramy.

Michał Dobrucki

Michał Dobrucki fot. Archiwum prywatne

Artysta wizualny, twórca wideo, scenograf i kostiumograf, absolwent Akademii Sztuki w Szczecinie oraz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Działa na styku praktyk audiowizualnych i performatywnych. Interesują go dzikie aspekty kultury oraz jej popędów.

Współpracował z licznymi teatrami w Polsce i za granicą, a jego prace prezentowano m.in. w Amsterdamie, Reykjavíku, Kijowie, Tbilisi i Bogocie. W 2016 roku jego praca Spowiedź została włączona do kolekcji Filmoteki Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Był rezydentem programu Art House Instytutu Adama Mickiewicza (2020) oraz laureatem wyróżnienia w 31. Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2025).

Daria Sobik

Daria Sobik fot. archiwum prywatne

Dramaturżka, dramatopisarka. Absolwentka wiedzy o teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim i kulturoznawstawa na Uniwersytecie Śląskim.

Finalistka i półfinalistka m.in. Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, Sceny Nowej Dramaturgii w Teatrze im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie, konkursu Młod(sz)a Polska w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (wraz z Mariuszem Gołoszem), konkursu dramaturgicznego TR Warszawa „Nigdy nie będziesz szła sama”. Laureatka (wraz z Pamelą Leończyk i Teatrem Powszechnym w Warszawie) Złotego Yoricka oraz Nowego Yoricka Festiwalu Szekspirowskiego. Autorka takich tekstów jak: „Zmęczone”, „Ciało dziewczyny”, „Tęsknica”, „Jest tylko jedna”, „Mitologia. Nie-boginie”, „niezgoda.jpg”, „Nie jestem jakaś chora”, „Cudowne”, „Oszuści” (wraz z Michałem Buszewiczem).

Jako dramaturżka i autorka tekstów pracowała przy spektaklach m.in. w Teatrze Powszechnym w Warszawie, Teatrze Studio w Warszawie, Teatrze Nowym im. K. Dejmka w Łodzi, Teatrze Polskim w Bydgoszczy, Teatrze Zagłębia w Sosnowcu, Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu, Scenie Roboczej w Poznaniu, Teatrze Polskiego Radia, Teatrze im. A. Mickiewicza w Częstochowie i New National Theatre w Tokio. Jej sztuki publikował miesięcznik Dialog i Notatnik Teatralny.

Maria Wójtowicz

Maria Wojtowicz fot. Hanna Szurgot

Absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie na wydziale aktorstwa dramatycznego. Zagrała w dyplomie „Next Level” w reż. Marcina Libera.  Debiutowała na deskach TR Warszawa w spektaklu „ Sweet&Romantic” w reż. Wery Makowskx i Jakuba Zalasy. W 2024 roku dołączyła do zespołu aktorskiego Teatru Współczesnego w Szczecinie.